در ادب جمله و كلامى را گويند كه منقطع الارتباط از ما قبل خود باشد و جمله مستانفه جمله‌ايست كه مقطوع از ما قبل خود شود در مقابل جمله مبتدئه كه آن باشد كه كلام بدان شروع شود و فرقش اين است كه مستأنفه كلام مجددى است كه ارتباط آن با كلام قبل قطع شده است بر خلاف مبتدئه و اقسامى دارد.

در فقه اعاده فرائض است كه بيكى از اسباب و علل فساد باطل شود. رجوع شود به (كشاف ج ١ ص ٨٩- مطول ص ٢١٨).

اسْجاع‌

- (اصطلاح ادبى) بفتح همزه جمع سجع و اصطلاح عروض است و آن بر سه قسم است متوازى، مطرف و متوازن رجوع به سجع شود و رجوع به (حدايق ص ١٤) شود.

اسْجال‌

- (اصطلاح ادبى) در ادب ايراد الفاظى است كه بر مخاطب مسجل كند كه مورد خطاب واقع است مانند «رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى‌ رُسُلِكَ‌ رَبَّنا وَ أَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ» زيرا كه تخلفى در وعد خدا نيست (از كشاف ج ١ ص ٧٦١).

اسْحاقِيَّه‌

- (اصطلاح كلامى و ملل و نحل) فرقه از غلات‌اند كه نصيريه هم گويند عقيده آنها اين است كه خداى در حضرت على حلول كرده است (از كشاف ج ١ ص ٧٤٩).

اسَد

- (از اصطلاحات نجومى و هيوى و گاه‌شمارى است.) و يكى از بروج دوازده‌گانه را اسد گويند و بالاخره يكى از صور بروج است و شامل ١٧ ستاره است داخل صورت و ٨ ستاره است خارج صورت و بدين جهت اسد نامند كه مجموع آن به شكل شير بود و پاره به صورت قلب الاسداند و پاره به صورت رأس و ...

برج اسد را نارى و مذكر دانند و نهارى شرقى و ثابت صيفى نامند و در آن شرفى و هبوطى نبود و آن وبال زحل بود (از صور كواكب ص ١٧١ و رسائل اخوان رساله نجوم ص ٨٩).

اسَدِ اصْغَر

- (اين اصطلاح نجومى و هيوى است) و نام يكى از صور كواكب بود واقع بين دب اكبر و اسد.

اسْراء

- (اصطلاح عرفانى) (بضم همزه و فتح سين) آنان كه در بند تعلقات نفسانى و تمتعات مادى ميباشند. ابو بكر واسطى گويد «الإسراء على وجوه، اسير نفسه و شهوته و اسير شيطانه و هواه و اسير ما لا معنى له، لفظة او لحظة، هم الفساق و مادام للشواهد على الاسرار اثر و للا- عراض عن القلب خطر فهو محجوب بعيد من عين الحقيقة و ما تورع المتورعون و لا تزهد المتزهدون الا بعظم الاعراض فى-