آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٣٦ - فصل ٤ دعاهايى كه در ساعت حركت و هنگام رسيدن به آستانهى در، جهت گشوده شدن درهاى دوستى خوانده مىشود

هنگامى كه به درگاه خانه‌ات رسيدى، دعايى را بخوان كه ما در اين جا به سند خود- كه تا صباح الحذّاء [- كفشگر] مى‌رسد- نقل مى‌كنيم. صباح مى‌گويد:

شنيدم موسى بن جعفر ٨ مى‌فرمود:

«اگر مردى از شما- هنگامى كه عازم سفر گرديد- بر درگاه خانه‌اش رو به جايى كه در نظر دارد، بايستد و سوره‌ى حمد و آية الكرسى را به جلو و راست و چپ خود بخواند، سپس بگويد:

اللّهمّ احفظني و احفظ ما معي، و سلّمني، و سلّم ما معي و بلّغني و بلّغ ما معي ببلاغك الحسن‌

(پروردگارا، مرا و آن چه را كه همراهم است، نگه‌دارى فرما و از گزند حوادث ايمن دار و به خوبى به مقصد برسان و سالم بازگردان.)، خداوند او و آن چه را به هم راه دارد ايمن و محفوظ سازد و سالم باز گرداند.» سپس فرمود:

«اى صباح، آيا نديده‌اى كه گاهى به خود مرد آسيبى نمى‌رسد و سالم مى‌ماند؛ ولى آن چه هم راه اوست، تباه مى‌شود و خودش به منزل باز مى‌گردد؛ ولى آن چه با اوست، از بين مى‌رود؟» گفتم: آرى، ديده‌ام؛ فدايتان شوم.[١] به سند خود از علىّ بن أسباط روايت مى‌كنم از امام ابو الحسن رضا ٧، كه آن حضرت فرمود:

«در وقت بيرون آمدنت از خانه، در مسافرت يا وطن، بگو:

بسم اللَّه، آمنت باللَّه، توكّلت على اللَّه، ما شاء اللَّه، لا حول و لا قوّة إلّا باللَّه.

(به نام خدا؛ به خدا ايمان دارم و بر او توكّل مى‌كنم. آن چه خدا خواهد [همان مى‌شود]. نيست نيرويى جز به [يارى‌] خدا.)

[١] كافى ٢: ٣٩٥، و ٤: ٢٨٣؛ فقيه ٢: ١٧٧؛ تهذيب ٥: ٤٩؛ محاسن: ٣٥٠.