آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٣٥ - فصل ٤ دعاهايى كه در ساعت حركت و هنگام رسيدن به آستانهى در، جهت گشوده شدن درهاى دوستى خوانده مىشود

فصل ٤: دعاهايى كه در ساعت حركت و هنگام رسيدن به آستانه‌ى در، جهت گشوده شدن درهاى دوستى خوانده مى‌شود

شايسته است مطالبى را كه در فصل سوم از بخش نخست، در باره‌ى چگونگى نيّت ايراد كرديم، به خاطر آورى كه گفتيم: رفتارت در سفر بايد موجب خشنودى خدا گردد و چنان با آرامش و متانت حركت كنى كه گويا پيش حاكم والامرتبه‌اى حركت مى‌كنى و دلت از جلال و شكوهش مالامال است و به رشته‌هاى مقدّس لطفش چنگ زده‌اى و به بهره‌ى نعمت‌ها و بزرگوارى‌هايش چشم دوخته‌اى و با عقل و خردت توجّهش را به خود حفظ مى‌كنى. پس حال اين مضمون يا عين آن چه روايت مى‌كنيم را سه بار تكرار مى‌كنى:

باللَّه أخرج و باللَّه أدخل و على اللَّه أتوكّل. اللّهمّ افتح لي في وجهي هذا بخير و اختم لي بخير و قني شرّ كلّ دابّة أنت‌ آخِذٌ بِناصِيَتِها؛ إِنَّ رَبِّي عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌.[١]

به نام خدا بيرون شدم و به نام خدا داخل مى‌شوم و بر خدا توكّل مى‌كنم. پروردگارا، در راهى كه پيش گرفته‌ام، در نيكى را برايم بگشا و پايان كارم را نيك گردان و از گزند هر جانورى كه اختيارش در دست توست، بازم دار. به درستى كه پروردگارم بر راه راست است.

هر كه با اخلاص اين را بگويد، اميد است از خاصّان درگاه خدا گردد و از زمره‌ى كسانى شود كه پشيمان نشدنش تضمين شده است.[٢]

[١] برگرفته از سوره‌ى هود ٧( ١١): ٥٧.

[٢] مكارم الأخلاق: ٢٤٧؛ كافى ٢: ٣٣٢.