آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٥ - فصل ٢ در ذكر وسايلى كه مطابق روايات و نيز آن چه ما خود افزودهايم، خوب است مسافر به هم راه داشته باشد

در مسافرت‌هايش، بنا بر مصلحت و راحت‌جويى‌ها[١] و رفاهش حالت ويژه‌اى دارد. آن چه در برداشتن وسايل و ابزار و گزيدن هم سفران در جادّه‌ها حائز اهمّيّت است، آن است كه مقصود مسافر از حمل اين وسايل، فرمان بردارى از فرمان رواى دقيق و شماره‌گر (خداوند) و عمل به آيين‌ها و مقرّرات دينى باشد و نيز نگه‌دارى نفس براى اطاعت از مولايش كه آن را در دنيا و آخرت از براى او آفريده است.

هشدار مى‌دهم كه مبادا وقتى اسلحه و سپاه براى مسافر مهيّا شد، چنان به آن دل ببندد كه توكّل بر خدايى را كه دنيا و آخرت در قبضه‌ى قدرت اوست، واگذارد و مشمول اين آيه‌ى شريفه گردد: (و در نبرد حنين- كه فريفته‌ى زيادى ارتش اسلام شديد- ديديد آن سپاه زياد اصلا به كار شما نيامد و زمين با اين فراخى بر شما تنگ شد تا آن كه به دشمن پشت نموديد)[٢]! آدمى نبايد چنان بر وسايل تكيه نمايد و دل بستگى پيدا كند كه آفريننده‌ى آن و خدايى كه آن‌ها را در اختيار وى قرار داده و آن كه مى‌تواند او را از بسيارى از اين ابزارها بى‌نياز گرداند، در دلش جايى نداشته باشد؛ بلكه بايد دل را به خدا پيوند زند و آن چنان به او مشغول گردد كه اصلا به ياد ابزار نيفتد و مصداق اين آيه گردد كه خداوند فرمود:

(و هر كه بر خدا توكّل نمايد، او را كفايت خواهد كرد كه خداوند امرش را به انجام رساند)[٣] و در نتيجه خداوند قلبش را نيرومند و همّتش را والا و يارى‌اش را بر او كامل گرداند.

[١] ترجمه‌ى مسارّ.

[٢] توبه( ٩): ٢٥: وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ‌.

[٣] طلاق( ٦٥): ٤: وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ؛ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ‌.