فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٧ - شرط چهارم - استطاعت مالى يا استطاعت بذلى

٦٩- شخص آفاقى- يعنى كسى كه محل سكونت او شانزده فرسخ شرعى يا بيشتر از مكّه معظّمه فاصله دارد- كه مجاور مكّه معظّمه است، اگر تصميم داشته باشد به وطن خود برگردد، در استطاعت او مخارج رفتن به مكّه معظّمه از وطنش معتبر نيست؛ ولى شرط است كه مخارج حجّ و مخارج برگشتن به وطن خود را داشته باشد، بنابر اين اگر مخارج حجّ را نداشته باشد ولى مخارج برگشتن را داشته باشد، مستطيع نمى‌باشد، و واجب نيست مخارج برگشتن را به مصرف حجّ برساند.

٧٠- منظور از عائله عائله عرفى است، و او كسى است كه پرداخت نفقه‌اش عرفاً بر شخص لازم است، اگرچه شرعاً واجب النفقه نباشد، پس اگر شخصى مثلًا برادر فقيرى دارد كه قادر به كسب و كار نيست و آن شخص ملتزم به انفاق بر او مى باشد يا طفل يتيمى در خانه او است و آن شخص متكفل انفاق بر او مى‌باشد- هرچند آن طفل بيگانه باشد- از عائله او حساب مى‌شوند.

٧١- هزينه سوغات و تشريفات اضافى از شروط استطاعت نمى‌باشد.

٧٢- كسى كه به منزل مسكونى نيازمند است، اگر زمين يا چيز ديگرى را بفروشد كه منزل مسكونى تهيه كند مستطيع نمى‌شود، هرچند پولى كه بدست آورده است براى مخارج حجّ كافى باشد.

٧٣- اگر كسى خانه ملكى دارد و زمام خانه موقوفه‌اى را كه لائق به شأن او است و نياز او را رفع مى‌كند نيز براى هميشه در اختيار دارد، خانه ملكى او در استطاعت مالى به حساب مى‌آيد، و واجب است براى رفتن به حجّ آن را بفروشد، و همچنين است هرگاه كتب يا چيزهاى ديگرى را به صورت ملكى و موقوفه‌اى- البته با توصيف مذكور- دارا باشد.

٧٤- اگر كسى لوازم و مايحتاج زندگى خود را از اجناس گران قيمت تهيه كرده باشد؛ لازم نيست آنها را براى رفتن به حجّ بفروشد و چيزهاى ارزان قيمت جايگزين آنها كند و به اين وسيله كسب استطاعت نمايد، خواه آن اجناس از قبيل زمين و ماشين باشند يا از چيزهاى ديگر.