عيد قربان را ترك كند، بايد در ايام تشريق- يعنى تا سيزدهم ذى الحجّة- آن را انجام دهد؛ و اگر در ايام تشريق هم به يكى از اين علل قربانى را ترك كند، چنانچه تا آخر ذى الحجّة آن را انجام دهد كافى است؛ و اگر ماندن در منى تا آخر ذى الحجّة برايش ممكن نيست، بايد پول آن را نزد شخص امينى بگذارد كه تا آخر ذى الحجّة و اگر نشد در سال بعد به جاى او حيوان قربانى بخرد و در منى قربانى نمايد.

١٢٥٠- اگر كسى از روى فراموشى قربانى را ترك كند و به وطن خود مراجعت نمايد و سپس متوجه گردد، حجّ او اشكال ندارد ولى قربانى در ذمّه او باقى است، پس اگر ماه ذى الحجّة تمام نشده است، مى‌تواند در همان ماه خودش برگردد و در منى قربانى را ذبح يا نحر كند يا براى انجام قربانى در همان ماه نائب بگيرد؛ و اگر ماه ذى الحجّة تمام شده است، بايد در ماه ذى الحجّه سال بعد خودش يا نائبش قربانى را در منى‌ ذبح يا نحر كنند.

١٢٥١- اگر كسى از روى علم و عمد قربانى را ترك كند و حلق يا تقصير نمايد، حجّ وى صحيح است ولى بايد قربانى را انجام دهد.

١٢٥٢- اگر كسى براى خريد حيوان قربانى و ذبح يا نحر آن وكيل شود و فراموش كند يا نتواند قربانى را انجام دهد، چنانچه موكِّل او پس از بازگشت به وطن متوجه شود، حجّ او- موكِّل- صحيح است؛ ولى قربانى بر عهده‌اش باقى مى‌ماند و بايد خودش يا نائبش در ذى الحجّة همان سال و الّا در روز عيد قربان سال بعد در منى قربانى نمايند.

١٢٥٣- اگر كسى به اعتقاد اينكه قربانى كردن تضييع است و گوشتها تلف مى‌شوند قربانى نكند و سائر اعمال حجّ را انجام دهد و از احرام خارج شود، چنانچه اعتقاد او از روى ندانستن حكم مسأله بود و گمان مى‌كرد اعمالش صحيح است، در اين صورت اعمال و حجّ او صحيح مى‌باشند و از احرام خارج شده است؛ ولى قربانى بر عهده‌اش باقى است و بايد تا آخر ذى الحجّة همان سال و اگر ممكن نيست در روز عيد قربان سال بعد قربانى را انجام دهد؛ و اگر خودش نمى‌تواند، براى انجام آن نائب بگيرد.

١٢٥٤- كسى كه مكلف به قربانى است، اگر قبل از انجام قربانى از دنيا برود، بايد