فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٣٥ - شروط رمىپرتاب سنگريزهها

١١٥٧- كسى كه وظيفه‌اش رمى جمره است، بايد سنگ‌ريزه‌ها را با دست پرتاب كند؛ و اگر مثلًا با پا يا با دهان آنها را پرتاب كند كافى نيست.

١١٥٨- پرتاب سنگ‌ريزه‌ها با فلاخن و امثال آن خلاف احتياط است.

شرط پنجم:

١١٥٩- كسى كه وظيفه‌اش رمى جمره است، بايد سنگ‌ريزه‌ها را به تدريج و پشت سر هم پرتاب كند، هرچند بعضى از آنها با هم به جمره بخورند.

١١٦٠- اگر كسى چند سنگ‌ريزه را با هم پرتاب كند مانعى ندارد؛ ولى تمام آنها يك عدد حساب مى‌شوند، هرچند همه آنها به جمره اصابت كنند.

شرط ششم:

١١٦١- كسى كه وظيفه‌اش رمى جمره است، بايد هفت عدد سنگ‌ريزه به جمره بزند، پس اگر كسى كمتر از هفت عدد بيندازد كافى نيست، و بيشتر از آن هم اگر به قصد رمى شرعى باشد بدعت است و حرام مى‌باشد؛ ولى اگر بعد از انجام رمى جمره و پرتاب هفت سنگ‌ريزه به قصد رمى جمره، چند سنگ‌ريزه ديگر- بدون قصد رمى شرعى- پرتاب كند اشكال ندارد.

شرط هفتم:

١١٦٢- كسى كه وظيفه‌اش رمى جمره است، بايد سنگ‌ريزه‌ها را طورى پرتاب كند كه به جمره اصابت كنند، و اگر يكى از آنها به جمره اصابت نكند بايد دوباره بزند.

١١٦٣- اگر براى كسى معلوم شود تمام سنگ‌ريزه‌هايى كه پرتاب كرده يا بعضى از آنها به جمره اصابت نكرده است، بايد دوباره رمى نمايد، هرچند در حال رمى گمان مى‌كرد به جمره اصابت كرده است، و همچنين اگر نزديك جمره مثلًا ساختمان يا ستونى باشد و اشتباهاً سنگ‌ريزه‌ها را به آن بزند، بايد دوباره رمى كند؛ و اگر خودش نمى‌تواند، بايد براى انجام رمى نائب بگيرد، هرچند در سال بعد.

١١٦٤- اگر بلندى جمره را زياد كنند، رمى بر مقدار زياد شده اشكال دارد، چه رمى كننده عالم به حكم مسأله باشد و چه جاهل باشد و چه فراموش كرده باشد؛ و احوط آن‌