فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٣٧ - نوع ششم - حج مستحبى

٣٧٣- مستحب است كسى كه استطاعت مالى ندارد و لو با اجاره دادن خود به شخص ديگر به حجّ مشرّف شود.

٣٧٤- مستحب است توانمندان افراد غير مستطيع را با مخارج خود به حجّ بفرستند.

٣٧٥- كسى كه مستطيع نيست، جائز است به او زكات بدهند تا با آن به حجّ برود.

٣٧٦- مصرف مال در مخارج حجّ افضل است از مصرف آن در صدقه؛ بلكه كثرت انفاق در حجّ و عمره مستحب مى‌باشد.

٣٧٧- در حجّ مستحبى زوجه اذن زوج شرط است، و زنى كه در عدّه طلاق رجعى است در حكم زوجه مى‌باشد و بايد از شوهرش اذن بگيرد، و نيز در حجّ مستحبى فرزند اذن أبوين- در صورتى كه تشرّف به حجّ باعث اذيت آنها شود- شرط است.

٣٧٨- انسان در صورتى مى‌تواند حجّ مستحبى انجام دهد كه حجّ واجب مضيّق بر ذمّه او نباشد؛ ولى اگر مخالفت كند و با اينكه حجّ واجب مضيّق بر ذمّه دارد حجّ مستحبى انجام دهد، حجّ مستحبى او صحيح مى‌باشد.

٣٧٩- اهداء ثواب حجّ مستحبى به ديگران جائز است، و همچنين جائز است انسان از اوّل قبل از شروع به انجام اعمال حجّ مستحبى چنين نيّتى داشته باشد.

٣٨٠- اشخاصى كه براى حجّ مستحبى احرام مى‌بندند، پس از بستن احرام تمامى اعمال آنان واجب مى‌گردد و نمى‌توانند بدون اتمام اعمال، حجّ را ترك نمايند.

٣٨١- در حجّ مستحبى استيجار براى شخص زنده مستطيعى كه معذور نيست جائز است؛ بخلاف حجّ واجب، كه استيجار در آن جائز نيست مگر براى متوفّى يا براى كسى كه عذر شرعى داشته باشد.

٣٨٢- در حجّ مستحبى جائز است حجّ‌گزار- چه آفاقى باشد و چه مكّى- هر كدام از اقسام سه گانه حجّ تمتع، قِران، إفراد- را كه مائل است بجا آورد.