فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٤ - صورت عمره مفرده

صورت حجّ قِران:

كسانى كه در اصل موظّف به انجام حجّ افراد مى‌باشند، چنانچه در وقت احرام قربانى با خود همراه داشته باشند حجّشان حجّ قِران ناميده مى‌شود. ٨- حجّ قِران در صورت و اعمال، مانند حجّ إفراد است؛ فقط در حجّ قِران بايد در حال احرام و پس از آن قربانى همراه حجّ گزار باشد، و بدين جهت قربانى بر او واجب مى‌شود، و بايد آن را در منى‌ ذبح نمايد؛ و احرام در اين نوع حجّ حجّ قِران- با تَلبِيَة- لَبَّيك گفتن- يا إشعار يا تقليد محقق مى‌شود؛ ولى احتياط واجب آن است كه در صورت إشعار يا تقليد، تَلبِيَة نيز گفته شود.

٩- إشعار آن است كه حاجى كوهان شترى را كه همراه دارد از طرف راست مجروح كند و به خون آغشته نمايد، و تقليد آن است كه نعلين يا كفش كهنه‌اى كه در آن نماز خوانده است‌[١] را به گردن حيوانى كه براى قربانى همراه خود مى‌برد آويزان كند.

١٠- إشعار مخصوص شتر است؛ ولى تقليد در همه حيوانات قربانى- حتى شتر- جارى است.

١١- در شتر جمع بين إشعار و تقليد مستحب است.

١٢- در حجّ قِران، اگر حجّ گزار چند شتر براى قربانى دارد، مستحب است بين آنها بايستد و ابتداء شترهاى سمت راست و سپس شترهاى سمت چپ خود را إشعار كند.

صورت عمره مفرده:

١٣- كسى كه مى‌خواهد عمره مفرده انجام دهد، انجام عمره مفرده براى او به اين‌

[١] - منظور از كفشى كه در آن نماز خوانده است نعل عربى مى‌باشد، كه در جلد اول، بخش صلاة، صفحه ٤٨٤ ضمن تيتر« مستحبات مربوط به پوشش در نماز» استحباب پوشيدن آن در حال نماز بيان شده است، و آن كفشى است كه جلوى آن باز مى‌باشد، به گونه‌اى كه در هنگام سجده نوك انگشتهاى پا از آن بيرون مى‌آيد و بر روى زمين قرار مى‌گيرد.