فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤٨٨ - آداب كلى زيارت

سى و سوم: در حدّى كه برايش ممكن است بر خدمتكاران و نگاهبانان آن مكان مقدّس تصدّق و انفاق نمايد، و سزاوار است كه خدمتگزاران آن مكان مقدّس از اهل خيرو صلاح و صاحب دين و مروّت باشند، و آنچه را كه از زائرين مى‌بينند تحمل نمايند و خشم خود را بر آنها فرو نشانند و با آنها تندى نكنند و براى برآوردن حوائج محتاجيين اقدام كنند و اگر افراد غريب و نابلد، مقصد خود را گم كردند آنها را راهنمايى نمايند، و بر خدمتگزاران آن مكان مقدّس لازم است كه حقيقتاً و به راستى به انجام خدمات مورد لزوم- اعم از تنظيف آن مكان مقدّس و حراست از آنجا و محافظت از زائران آن آستانه مقدّسه و ...- بپردازند.

سى و چهارم: به فقراء و مساكين شهرى كه حرم معصوم مورد زيارت در آن قرار دارد انفاق و احسان كند، مخصوصاً كسانى كه داراى جهاتى هستند كه ملاحظه آن جهات در لزوم انفاق و احسان كافى است، مثلًا از سادات يا اهل علم مى‌باشند يا نيازشان شديدتر است.

سى و پنجم: تا وقتى كه در آن شهر است هرگاه از زيارت برگشت باز هم به زيارت مشرّف شود.

سى و ششم: هنگام برگشتن به شهر خود با خواندن زيارت وداع منقول، با معصوم مورد زيارت وداع كند، و از خداى تعالى مسألت كند كه توفيق برگشت به آن مكان مقدّس را به او عنايت فرمايد.

سى و هفتم: زنها به صورت منفرد و جدا از مردان زيارت كنند، البته زنها براى زيارت وضع ظاهرى خود را تغيير دهند يعنى بجاى پوشيدن لباسهاى عالى و گران قيمت لباسهاى معمولى بپوشند و خود را آرايش و معطّر نكنند، و در صورت امكان مخفيانه و پنهانى به زيارت مشرّف شوند تا شناخته نشوند.

سى و هشتم: سزاوار است هنگامى كه زوّار بسيارى در حرم مطهّر ازدحام كردند، كسانى كه كنار ضريح مطهّر هستند و از فيض استلام ضريح مقدّس بهره‌مند شده‌اند از آن محل مقدّس فاصله بگيرند تا سائر زائران هم به اين فيض عظيم نائل شوند.