آن حدود بيست متر مربع مى‌باشد، و يك سوم قسمت جنوبى آن- يعنى به سمت قبله- از دوران پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و بقيّه آن از افزوده‌هاى عمر بن عبد العزيز است.

منبر منوّر حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله:

در ابتداء احداث مسجد النبى منبرى براى رسول خدا صلى الله عليه و آله در نظر گرفته نشده بود و آن حضرت صلى الله عليه و آله بر تنه درخت خرمايى كه به نام حنّانه معروف شد تكيه مى‌دادند و خطبه مى‌خواندند، مكان اين درخت در كنار استوانه مخلَّقه يعنى در سمت غرب محراب و محل نمازگاه رسول خدا صلى الله عليه و آله و چسبيده به ديوار قبلى مسجد بوده است، مردى از انصار در روز جمعه‌اى از ايشان اجازه خواست تامنبرى سازد، وقتى منبر آماده شد حضرت در روز جمعه بر فراز آن مى رفتند و خطبه مى‌خواندند و در عصر هاى بعد منبر به شكلهاى مختلفى تغيير داده شد و منبرى فعلى كه نفيس و يكپارچه از سنگ مرمر است در سال ٩٩٨ قمرى به جاى منبر قبلى نصب شده است، و اين منبر در سمت راست محراب النبى صلى الله عليه و آله و در مقابل محل اذان بلال قرار دارد.

محرابهاى مسجد النّبى:

در دوران پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله محرابى در مسجد النبى وجود نداشت و آن حضرت نمازهاى خويش را در كنار استوانه مخلَّقة بجا مى‌آوردند و در دوران‌هاى بعد پنج محراب براى مسجد النبى ساخته شد، كه عبارتند از:

١- محراب النبى، كه اين محراب در زمان عمر بن عبدالعزيز و الى مدينه در دوران اموى بنا شد، و ابتداءً به صورت حفره يا صندوقى ساخته شده بود و بعدها در آتش سوزى از بين رفت، و پس از آن محرابى از سنگ كه حفره‌اى مربع داشت ساخته شد كه در سمت ديوار قبله كه بعدها تخريب گشت قرار داشت.

مكان محراب النبى در طول ساليان دراز و در توسعه‌ها و تخريبها و آتش سوزى‌ها، اندكى تغيير پيدا كرده است، و محل فعلى آن چسبيده به استوانه مخلَّقه است، بطورى كه اين استوانه در سمت مغرب آن مى‌باشد، و به گونه‌اى قرار داده شده است كه كسى كه بر آن سجده مى‌كند صورتش را بر محل نشتن حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله قرار مى‌دهد.