فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٦١ - دوم - تراشيدن سر يا كوتاه كردن مقدارى از ناخن يا مو

چهارم: خنثاى مشكل،[١] كه اگر از دسته دوم و سوم نباشد، بايد تقصير كند؛ و نبايد سر خود را بتراشد؛ و اگر از آنها باشد، بنابر احتياط واجب بايد بين تقصير و تراشيدن سر جمع كند؛ و بهتر است تقصير را مقدم بدارد.

١٢٩٥- در تراشيدن سر احتياط آن است كه همه سر را بتراشند؛ ولى در تقصير كوتاه كردن هر مقدار از مو يا ناخن به هر وسيله كه باشد- حتى به وسيله دندان- كافى است؛ و بهتر آن است كه هم مقدارى از مو و هم مقدارى از ناخن را كوتاه نمايند.

١٢٩٦- اگر صَرورَة- كسى كه براى اولين بار به حجّ مشرّف شده است- از روى علم و عمد به جاى تراشيدن سر- حلق- تقصير كند، احوط آن است كه يك گوسفند به عنوان كفاره ذبح نمايد؛ ولى اگر از روى جهل به مسأله باشد كفاره ندارد؛ و در هر دو صورت بنابر احتياط بايد حلق را انجام دهد، و چنانچه اعمال مكّه معظّمه را بجا آورده است، آنها را اعاده نمايد.

١٢٩٧- كسى كه صَرورَة است، اگر چند موضع از سرش شكسته باشد و نتواند حلق كند، بايد تقصير نمايد و بعد در ماه ذى الحجّة هر وقت كه بتواند حلق نمايد و موى خود را به منى بفرستد، هرچند به مكّه معظّمه آمده باشد؛ و احوط آن است كه اگر تا آخر ايام تشريق اميد به خوب شدن- در حدّى كه بتواند حلق كند- داشته باشد، حلق و سائر اعمال مترتبه بر آن را تأخير بيندازد.

١٢٩٨- كسى كه صَرورَة است، اگر از روى ندانستن مسأله در قربانگاه به عنوان اينكه تقصير يكى از اعمال حجّ است تقصير كند و بعد در خيمه خود بدون اينكه قصد مُحِلّ شدن- خروج از احرام- كند سر خود را بتراشد، حلق و تقصير او براى خروج از احرام كافى نيست، زيرا وظيفه او حلق بوده است- نه تقصير- و حلق را هم به حساب يكى از اعمال حجّ يا به قصد قربت انجام نداده است، البته در اين فرض به خاطر جاهل بودن، براى تقصيرى كه انجام داده است كفاره بر او واجب نمى‌باشد.

[١] - خنثاى مشكل خنثايى است كه زن يا مرد بودن او به هيچ وجه تشخيص داده نمى‌شود.