٤٢- اگر كسى در مكّه معظّمه به يقين اينكه تا هنگام وقوف در عرفات ده روز وقت دارد قصد اقامت ده روز كند، ولى بعداً به علت نقصان ماه معلوم شود كه كمتر از ده روز وقت دارد، در اين صورت اگر يك نماز چهار ركعتى را تمام خوانده است، بايد بقيّه نمازهاى خود را نيز تمام بخواند.

٤٣- اشخاصى كه در مكّه معظّمه قصد اقامت ده روز نموده‌اند و مى‌خواهند پس از ده روز به عرفات و مشعر و منى‌ بروند، اگر فاصله مكّه معظّمه تا عرفات و مشعر و منى‌ كمتر از مسافت شرعى باشد، بايد نماز خود را در عرفات و مشعر الحرام و منى‌ تمام بخوانند؛ و اگر فاصله مكّه معظّمه تا اين اماكن چهار فرسخ باشد، بايد نماز خود را در اين اماكن شكسته بخوانند؛ و اگر همان روز برنگردند بلكه تدريجاً برگردند، بايد در تمامى اماكن فوق نماز خود را تمام بخوانند.

٤٤- شخص حائض يا نفساء يا جنب نمى‌تواند از مقدار توسعه يافته مسجد الحرام و مسجد النبى صلى الله عليه و آله عبور كند.

٤٥- خوردن غذاهايى كه در بازار مسلمين طبخ مى‌شوند اشكال ندارد.

٤٦- ماهيهاى كنسرو شده‌اى كه در ايام حجّ در شهرهاى جدّه و مكّه معظّمه و مدينه منوّره بفروش مى‌رسند، اگر محرز نباشد كه از كشورهاى خارجى غير اسلامى وارد شده‌اند، خوردن آنها اشكال ندارد؛ ولى اگر مارك كشورهاى غير اسلامى داشته باشند، چون كيفيت صيد و اخراج آنها از آب معلوم نيست، محكوم به عدم تزكيه مى‌باشند و خوردن آنها جائز نيست، اگرچه فروشنده مسلمان باشد.

٤٧- كسى كه به نيّت عمره تمتع احرام بسته، اگر اتفاقاً حجّ از او فوت شود، بايد نيّت خود را به عمره مفرده برگرداند و با انجام عمره مفرده از احرام خارج شود.

٤٨- برداشتن مالى كه صاحبش آن را در حرم خدا گم كرده، كراهت شديد دارد، هرچند كمتر از درهم باشد؛ ولى اگر كسى آن را بردارد، بايد به حكم لُقَطه عمل كند.

٤٩- اگر شخصى از مؤمنين در مكّه معظّمه يا مدينه منوّره از دنيا برود، بايد او را طبق مذهب شيعه اثنى عشريّه تجهيز نمايند؛ مگر اينكه امكان پذير نباشد.