فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣١ - وصاياى جناب لقمان حكيم به فرزندش

آور و راحتى بياب از آن، پس همانا نماز قرض است [كه هر قدر زودتر اداء كنى سبك بار مى‌شوى‌]؛ و نماز را با جماعت بخوان، هرچند بر سر نيزه باشى؛ و البته بر روى چهار پا نخواب، كه زود باعث زخم پشت آن مى‌شود، و اين از كردار دانايان نيست؛ مگر اينكه خواب تو در كجاوه يا محمل باشد، كه بتوانى دراز بكشى براى [رفع‌] سستى مفاصل؛ و هرگاه نزديك منزل رسيدى، از چهارپاى خود پياده شو، و ابتداء كن به علف دادن آن [حيوان‌] پيش از آنكه خودت چيزى بخورى، پس همانا آن [حيوان‌] نفْس [و ياور] تو است؛ و هرگاه خواستيد فرود آييد، در مكانى فرود آييد كه [از سائر مكانها] خوش رنگ‌تر و خاكش نرم‌تر و گياهش بيشتر باشد؛ و هرگاه پياده شدى، قبل از آنكه بنشينى دو ركعت نماز بخوان؛ و هرگاه خواستى قضاء حاجت كنى، از محل رفت و آمد دور شو؛ و هرگاه خواستى [براى حركت‌] بار ببندى، دو ركعت نماز بخوان، و وداع كن زمينى را كه منزل كرده بودى در آن، و سلام كن بر آن زمين و بر اهل آن، پس همانا براى هر بقعه‌اى از زمين اهلى است از ملائكه؛ پس اگر بتوانى، قبل از خوردن هر طعامى مقدارى از آن را صدقه بده؛ و بر تو باد به خواندن قرآن، مادامى كه سوار هستى؛ و بر تو باد به تسبيح [و ذكر خدا] مادامى كه مشغول كار مى‌باشى؛ و بر تو باد به دعاء كردن، در وقتى كه تنها و بيكار باشى؛ مبادا در اول شب راه بروى، [بلكه‌] در آخر شب راه برو؛ مبادا كه در [حال‌] راه رفتن صدا بلند كنى».[١]

[١] - وسائل الشيعة، جلد ٨، باب ٥٢ از ابواب آداب السفر الى الحجّ و غيره، حديث ١.