فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٠٧ - دوم - وقوف در عرفات

دوم- وقوف در عرفات‌

عرفات بيابانى است در خارج حرم خدا، كه در حدود چهار فرسخى طرف شمال مكّه معظّمه قرار دارد، و محدود به مكانهاى ثَوِيّة و عُرَنَة و نَمِرة و ذو المجاز و مَأزَمين- كه تنگه‌اى است بين عرفات و مزدلفة- مى‌باشد.

١٠٨٣- پس از آنكه حُجّاج براى انجام حجّ محرم شدند، واجب است در روز عرفه- نهم ذى الحجّة- به عرفات بروند و به دستورى كه بيان مى‌شود در آنجا وقوف نمايند.

١٠٨٤- حدود عرفات- ثَوِيّة و عُرَنَة و نَمِرة و ذو المجاز و مَأزَمين- خارج از عرفات هستند و وقوف در آنها جائز نيست.

١٠٨٥- كوهى كه معروف به «جَبَل الرّحمة» است جزء عَرَفات مى‌باشد؛ ولى مستحب است وقوف در پايين آن كوه از طرف چپ واقع شود؛ و اگر كسى در اثر كثرت جمعيّت ناچار باشد در بالاى آن كوه وقوف كند اشكال ندارد.

١٠٨٦- در شناخت حدود عرفات بايد به اهل خبره رجوع شود؛ و اگر ممكن نباشد، بايد وقوف در عرفات، در زمينهايى كه بطور يقين از عرفات هستند انجام شود.

١٠٨٧- حدودى كه براى عرفات و مزدلفه و منى مشخص شده‌اند، چنانچه مورد اطمينان و وثوق يا مورد تصديق اهل خبره باشند معتبرند.