كار خودت و كارهاى آنان با ايشان بسيار مشورت كن؛ و در روى آنان بسيار تبسّم كن؛ و در توشه خود صاحب كرم باش در ميان آنان؛ و هرگاه تو را [به ضيافت‌] طلبيدند قبول كن؛ و هرگاه از تو يارى خواستند، ايشان را يارى كن؛ و به كار گير [سه چيز را] طول سكوت و كثرت نماز و سخاوت در هرچه با خود دارى از چهار پا و آب و زاد و توشه؛ و هرگاه از تو بر [امر] حقّى گواهى بخواهند، پس گواهى بده براى آنان؛ و هرگاه با تو مشورت كردند، تلاش كن كه رأى نيكو براى آنان اختيار كنى، و زود تصميم نگير و رأى خود را با آنان نگو تا اينكه تأمّل كنى و فكر كنى، و جواب نده آنها را در مشورت تا اينكه در آن فكر برخيزى و بنشينى و بخوابى و چيزى بخورى و نماز بخوانى، در حالى كه تو [در اثناء اين احوال‌] فكر و حكمت خود را در مشورت ايشان بكار بگيرى، پس همانا هركس خير خواهى خود را براى كسى كه با او مشورت كند خالص نگرداند، حق تعالى رأى [و عقل‌] او را سلب مى‌كند و [روح‌] امانت را از او برمى‌دارد؛ وهرگاه ديدى كه رفقاء تو پياده مى‌روند، پس با ايشان پياده برو؛ و هرگاه بينى رفقاء تو كارى مى‌كنند، پس با آنها همكارى كن؛ و هرگاه صدقه يا قرضى بدهند، پس تو هم با آنان بده؛ و سخن كسى را كه از تو بزرگتر است بشنو؛ و هرگاه تو را به كارى امر كردند يا چيزى از تو سؤال كردند، بگو: بلى، و نگو: نه، پس همانا نه [گفتن، نشانه‌] عجز است و موجب ملامت مى‌باشد؛ و هرگاه راه را گم كرديد و حيران شديد، پس فرود آييد؛ و هرگاه در راه مقصود شك كرديد، پس بايستيد و با يكديگر مشورت كنيد و مصلحت ببيند، و اگر يك نفر را ديديد خبر راه را از او مپرسيد و از او راهنمايى نخواهيد، پس همانا شخص واحد در بيابان شك برانگيز است كه شايد جاسوس دزدان باشد، يا شيطان باشد كه بخواهد شما را حيران و سرگردان كند؛ و از دو شخص نيز حذر كنيد؛ مگر اينكه [از علامتها و قرينه‌ها] ببينيد چيزى را كه من نمى‌بينم، پس همانا عاقل چون با ديده خود نگاه كند به چيزى، آنچه را كه حق است از آن مى‌فهمد، و شخص حاضر مى‌بيند چيزى را كه غائب نمى‌بيند.

اى فرزند! هرگاه وقت نماز داخل شد، براى امرى آن را تأخير مينداز، و نماز را بجا