فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٤ - دوازدهم - مراعات امور مربوط به راه رفتن و فرود آمدن

ب: با كسى همسفر شود كه زينت بر او باشد؛ نه اينكه خودش زينت براى آن همسفر باشد.

ج: به همسفران خود كمك كند و به آنها خدمت نمايد.

د: با همسفران خود مخالفت نكند، و در بعضى از روايات آمده است كه از مروّة در سفر آن است كه مخالفت مسافر با همسفرانش كم باشد. ه: در طول راه بر همسفران خود مقدم نشود.

و: با همسفران خود خوش اخلاق باشد.

ز: نفس خود را سخىّ گرداند و نسبت به همسفران خود جود و بخشش داشته باشد.

ح: در مسافرت مزاح كند، البته در غير معاصى خدا.

ط: پس از جدايى از همسفران، كارهاى ناپسند آنها را نقل نكند، و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول است كه فرمودند: «از مروّة نيست كه مسافر آنچه را از خير يا شرّ كه در سفر اتفاق مى‌افتد نقل كند».

ى: مراقب زبان- گفتار- خود باشد.

ك: كظم غيط كند، يعنى در هنگامى كه غضبناك و خشمگين مى‌شود خشم و غضب خود را فرو برد.

ل: سعى كند لغويّات او كم باشد، يعنى رفتار و گفتار بيهوده، كم از او صادر شود.

م: عفو و بخشش و تقوى و ورع را پيشه خود نمايد.

ن: اگر كسى از همراهانش بيمار شد، تا سه روز به خاطر او اقامت كند.

دوازدهم- مراعات امور مربوط به راه رفتن و فرود آمدن:

٢٨- امور مربوط به حركت و راه رفتن و فرودآمدن- كه مستحب است مسافر آنها را مراعات نمايد- عبارتند از:

الف: آخر شب را براى حركت و راه رفتن اختيار كند؛ و از راه رفتن در اول شب اجتناب نمايد، و در روايت شريفه‌اى وارد شده است كه: «زمين در آخر شب پيچيده‌