فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠٧ - بيست و دوم - پوشيدن لباس دوخته براى مردان

است؛ و همچنين است بنابر احتياط واجب، اگر از روى اضطرار و ناچارى باشد؛ ولى اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله باشد كفّاره ندارد.

٦٨٥- مرد محرم بايد از پوشيدن لباسهايى كه شبيه به دوخته مى‌باشند- مانند پيراهن‌ها و زير پيراهن‌هايى كه با چرخ يا با دست بافته شده‌اند- و نيز از پوشيدن پوشش‌هايى نظير كُليچه‌[١] و پوستين و پوشش‌هايى كه با ماليدن پشم درست مى‌شوند مانند نمدهايى كه چوپانان مى‌پوشند اجتناب نمايد؛ بلكه احوط آن است كه از هر چيز دوخته‌اى- هرچند مثل كمربند و كلاه دوخته، كوچك باشد- اجتناب نمايد.

٦٨٦- همراه داشتن هميانى كه در آن پول و سائر اشياء مورد لزوم را مى‌گذارند و به كمر مى‌بندند- هرچند دوخته باشد- براى محرم اشكال ندارد؛ ولى بنابر احتياط بايد بدون گره باشد.

٦٨٧- اگر شخص محرم به فتق بند دوخته نياز پيدا كند و ناچار شود كه از آن استفاده نمايد، جائز است آن را بخود ببندد؛ ولى بنابر احتياط بايد كفاره آن را كه يك گوسفند است بدهد.

٦٨٨- اگر مثلًا قمقمه آب يا وسائل سفر شخص محرم در محفظه و يا ساك دوخته باشند، بنابر احتياط نبايد در حال احرام آنها را بر دوش بيندازد؛ ولى دست گرفتن آنها مانعى ندارد.

٦٨٩- اگر شخص محرم به لباس دوخته احتياج پيدا كند و ناچار شود آن را بپوشد، پوشيدن آن اشكال ندارد؛ ولى بنابر احتياط واجب بايد كفاره آن را كه يك گوسفند است بپردازد.

٦٩٠- بر شخص محرم جائز است كه در هنگام خوابيدن از لحاف و رو انداز دوخته استفاده كند و بدن خود را با آنها بپوشاند؛ ولى نبايد سر خود را با آنها بپوشاند؛ و بنابر احتياط در حال نشستن نيز نبايد لحاف يا پتوى دوخته را بخود بپيچد.

[١] - لباسى كه بين رويه و آستر آن پنبه دوخته باشند.