فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠١ - پانزدهم - ازاله مو از بدن

اطعام كند كه به هر كدام از آنها دو مُدّ طعام بدهد، و مقصود از دو مدّ يك و نيم كيلو گرم و مقصود از طعام، گندم يا آرد يا نان يا برنج يا ... مى‌باشد.

٦٤٤- اگر شخص محرم موى سر خود را بدون تراشيدن زائل كند، بنابر احتياط واجب بايد كفّاره تراشيدن آن را بدهد؛ بلكه اين امر خالى از قوّت نيست.

٦٤٥- اگر شخص محرم موهاى زير هر دو بغل خود را برطرف كند، بايد يك گوسفند به عنوان كفّاره بدهد؛ و همچنين است بنابر احتياط واجب اگر موهاى زير يك بغل خود را برطرف نمايد.

٦٤٦- اگر شخص محرم موى قسمتى از سر خود را به گونه‌اى بتراشد كه عرفاً بگويند سر خود را تراشيده است يا موى قسمتى از بدن خود غير از سر و زير بغل را بتراشد، بايد استغفار كند و بنابر احتياط واجب يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد، و همچنين است اگر موها را بدون تراشيدن زائل كند.

٦٤٧- اگر شخص محرم يك يا چند مو از ريش يا غير ريش خود بكند، بايد يك مشت طعام به عنوان صدقه بدهد؛ و بهتر است يك مُدّ طعام به عنوان صدقه بدهد.

٦٤٨- اگر شخص محرم عمداً دست به سر يا ريش خود بكشد و خود بخود و بدون قصد مويى كنده شود، بايد يك مشت طعام به عنوان صدقه بدهد.

٦٤٩- جائز است شخص محرم سر يا بدن خود را بخاراند؛ ولى بايد به گونه‌اى باشد كه نه خون خارج گردد و نه مويى از بدن او كنده شود.

٦٥٠- اگر شخص محرم سر فرد ديگرى را بتراشد يا مويى از بدن او زائل كند- چه آن فرد ديگر محرم باشد و چه مُحِل باشد- معصيت كرده است و فقط بايد استغفار كند؛ ولى خود آن شخص اگر محرم باشد و اجازه داده باشد، بايد كفاره تراشيدن سر را بدهد.

٦٥١- اگر شخص محرم از روى فراموشى يا ندانستن مسأله سر خود را بتراشد يا مويى از بدن خود زائل نمايد، واجب نيست كفّاره بدهد.

٦٥٢- در حرمت زائل كردن مو در حال احرام و در كفّاره آن فرقى بين بين مرد و زن نيست.