فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٩٣ - هفتم - استعمال بوى خوش

صابونهاى عطرى و شامپوهاى خوشبو و معطّر و ... بر محرم حرام است.

٥٩٦- بنابر احتياط واجب شخص محرم بايد از گلها و سبزيهايى كه بوى خوش دارند مخصوصاً از ريحان و از گلهايى كه از آنها گلاب و عطريّات تهيه مى‌كنند اجتناب نمايد؛ بلكه بنابر احتياط بايد از ادويه خوشبو مانند دارچين و هِل و زنجبيل و ريشه جوز و ...

نيز اجتناب نمايد؛ ولى اجتناب از سبزيهاى صحرائى خودرو كه بوى خوش دارند مانند بومادران و درمنه و خزامى كه معمولًا در عطريّات از آنها استفاده نمى‌شود لازم نيست.

٥٩٧- خوردن ميوه‌هاى خوشبو مانند سيب و بِه و گلابى و پرتقال و ترنج در حال احرام مانعى ندارد؛ ولى بنابر احتياط واجب بايد از بوييدن آنها حتى در هنگام خوردن اجتناب شود.

٥٩٨- بر شخص محرم واجب است كه بينى خود را از بوى خوش بگيرد.

٥٩٩- بر شخص محرم حرام است كه بينى خود را از بوى بد بگيرد؛ ولى تند رفتن براى نجات از بوى بد اشكال ندارد.

٦٠٠- اگر شخص محرم در جايى باشد كه در آنجا هم بوى خوش وجود دارد و هم بوى بد، اگر نتواند محل را ترك كند، بايد هر كدام از آن دو بو كه بيشتر است، به حكم آن عمل نمايد.

٦٠١- اگر شخص محرم به پوشيدن لباس معطّر يا خوردن غذاء يا دوائى كه در آن چيزهاى خوشبو مصرف شده است ناچار شود، استعمال آن مانعى ندارد؛ ولى بايد بينى خود را از بوى خوش آنها بگيرد، و احتياطاً يك گوسفند نيز به عنوان كفاره بدهد.

٦٠٢- خريد و فروش عطريّات و چيزهاى خوشبو براى محرم اشكال ندارد؛ ولى نبايد آنها را استعمال كند و يا براى امتحان ببويد.

٦٠٣- اگر لباس شخص محرم تصادفاً يا عمداً به زعفران يا چيزهاى خوشبوى ديگر ماليده شود، بايد فوراً لباس را عوض كند يا بوى خوش را از آن برطرف نمايد، هرچند