فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢ - طريق اول استخاره - طلب خير نمودن از خداوند متعال به توسط دعاء

خواهد شد از خداوند تعالى طلب خير نمايد، و از ذات مقدّس او (جلّ و علا) درخواست كند كه برايش خير مقدّر فرمايد، و اصل در استخاره همين معنى است، و امر به اين استخاره براى هر امر خطير يا هر امرى كه مورد خطر است مستفيض مى‌باشد، خصوصاً در حال حيرت و در حال اختلاف در مشورت.

٣- از آداب سفر آن است كه كسى كه قصد مسافرت دارد در حالات زير استخاره كند و از خداوند متعال (جلّ جلاله) بخواهد كه براى او خير مقدّر فرمايد: ١- هرگاه در انجام اصل سفر مردّد باشد، ٢- هرگاه در انتخاب راه سفر مردّد باشد، ٣- در هر حالتى از سفر، چه مردّد باشد و چه مصمّم.

٤- در استخاره سه امر بايد مورد توجه قرار گيرد:

اول: استخاره به عنوان مشورت با خداوند متعال و طلب خير نمودن از ذات مقدّس او (جلّ و علا) باشد، و بناء انسان بر اين باشد كه خير در آن چيزى است كه خدا براى او اختيار مى‌كند.

دوم: استخاره قبل از مشورت با افراد باشد، تا طلب خير از خداوند تعالى اول و در ابتداء مشورت واقع شود.

سوم: امر مورد استخاره مقرون به طلب عافيت باشد، يعنى از خداوند متعال خير و عافيت بخواهد، و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول است كه فرمودند: «بايد استخاره تو [همراه با درخواست‌] عافيت باشد، زيرا چه بسا براى شخص قطع دست و مرگ اولاد و از بين رفتن مال اختيار شده باشد».

٥- استخاره مخصوص حال حيرت نيست، بلكه محض دعاء و توسّل و طلب خير از خداوند متعال و درخواست از ذات مقدّس او (جلّ و علا) براى منقلب به خير نمودن امر مورد استخاره مى‌باشد، و حتى در عبادات- مثلًا هنگام اراده حجّ و عمره- نيز استخاره رجحان دارد.

فضيلت اين طريق استخاره:

از حضرت امام محمد باقر و حضرت امام جعفر صادق عليهما السلام نقل شده است كه‌