فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٠٧ - نوع سوم - حج واجب به سبب وصيت

خير مصرف كنند، و همچنين اگر كسى تبرّعاً حجّ او را بجا آورد، اجرت استيجار به ورثه آن ميّت منتقل مى‌شود.

٢٥٥- ميتى كه حجّ بر او مستقر شده است، واجب است وصىّ او يا ورثه‌اى كه متصدّى امور او مى‌باشند براى انجام آن به نيابت از او، از نزديك‌ترين ميقاتها به مكّه معظّمه اجير بگيرند؛ و اگر ممكن نباشد، بايد از الأقرب فالأقرب به مكّه معظّمه- يعنى از هر ميقاتى كه ممكن است و نسبت به ديگر ميقاتها به مكّه معظّمه نزديك‌تر است- اجير بگيرند؛ هرچند احتياط مستحب آن است كه از بلد نائب بگيرند؛ البته اگر بخواهند براى انجام حجّ او از بلد خود ميت يا از هر بلدى غير از بلد خود ميت و غير از ميقات- با امكان استيجار از ميقات- اجير بگيرند تا حجّ بلدى بجا آورد، اجرت زائد بر اجرت حجّ ميقاتى از اصل تركه ميت و يا از ثلث مال او اخراج نمى‌شود؛ مگر اينكه وصيت كرده باشد كه براى حجّ او از بلد اجير بگيرند، يا وصيت به اخراج ثلث نموده باشد ولى مصرف آن را معيّن نكرده باشد؛ و اگر اجرت زائد بر اجرت حجّ ميقاتى را از سهميّه ورثه بالغ- البته با رضايت آنها- پرداخت كنند اشكال ندارد؛ ولى پرداخت آن از سهميّه ورثه نابالغ جائز نيست.

٢٥٦- اگر وصىّ ميت يا ورثه‌اى كه متصدّى امور ميت مى‌باشند از روى فراموشى براى انجام حجّ به نيابت از ميت، از بلد نائب بگيرند نه از ميقات، ضامن مخارج اضافه‌اى كه براى انجام حجّ بلدى پرداخته‌اند مى‌باشند، و بايد مخارج اضافى را به كسانى كه ذى حقّ هستند پرداخت نمايند.

٢٥٧- ميتى كه حجّ بر ذمّه دارد، اگر وصيت كرده باشد كه ورثه‌اش به نيابت از او حجّ بلدى بجا آورند، همان حجّ بلدى واجب مى‌شود، و بايد اجرت زائد بر اجرت حجّ ميقاتى را از ثلث او حساب كنند؛ و اگر وصيّت به حجّ كرده باشد ولى معيّن نكرده باشد كه از ميقات اجير بگيرند يا از بلد او، در اين صورت حجّ ميقاتى كفايت مى‌كند؛ مگر اينكه انصراف يا قرينه در كار باشد كه مقصودش حجّ بلدى بوده است.

٢٥٨- اگر براى انجام حجّ به نيابت از ميت، اجير گرفتن ممكن نباشد مگر از بلد او،