تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٧٥ - سوره المدثر(٧٤) آيات ٤٠ تا ٤٩
و غير آن مَعَ الْخائِضِينَ با شروع كنندگان در آن.
(٤٦)- وَ كُنَّا نُكَذِّبُ و بوديم كه تكذيب مىكرديم بِيَوْمِ الدِّينِ بروز جزاء و باور نمىداشتيم آن را، تأخير تكذيب قيامت از امور مذكوره بجهت تعظيم آنست چه معنى آنست كه ما اكتفاء نميكرديم بر ترك صلوة و زكاة و اقدام بر امر باطل بلكه قيامت را نيز تكذيب ميكرديم:
(٤٧)- حَتَّى أَتانَا الْيَقِينُ تا وقتى كه آمد بما مرك و مقدمات آن و بر همان حالت مرديم، بدانكه فايده اين سؤال با آنكه سايلان عالم باشند بر حال مجرمان، توبيخ و تحسير ايشانست و حكايت آن در قرآن بجهت تذكره سامعانست، از ابن مسعود روايتست كه جمله مردمان ببهشت روند و در دوزخ نماند الا جامع اين چهار خصلت: تارك نماز و تارك زكاة و مرتكب كباير و منكر قيامت. آيه دالست بر آنكه اخلال بواجب موجب عتاب و سبب عذابست و مبين اينكه كفار مخاطباند بعبادات شرعيه از اصول و فروع، بعد از آن حق سبحانه ميفرمايد كه:
(٤٨)- فَما تَنْفَعُهُمْ پس سود نكند ايشان را شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ شفاعت همه شفيعان از ملائكه و انبياء عليهم السّلام و ساير اهل ايمان بر تقدير اينكه ايشان را شفاعت كنند و اين خود محالست چه بنص و اجماع امت شفاعت شافعان مقصور است بر عصات اهل ايمان. عبد اللَّه بن مسعود فرمود كه در قيامت حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم رابع اربعه باشد در شفاعت و متفق با ايشان يعنى با سه كس ديگر كه شفيع بندگان باشند و آنها جبرئيل و ابراهيم و موسى عليهم السّلام باشند يا عيسى، هيچ كدام از اين سه كس زياده از اين پيغمبر ما شفاعت نكنند و بعد از اين چهار انبياى ديگر شفاعت امت كنند بعد از آن صديقان و آن گه شهيدان و بعد از شفاعت شافعين جماعتى در دوزخ باقى مانند پس ايشان را گويند ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ ايشان در جواب گويند لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ- الى قوله- فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ بعد از آن ابن مسعود گفت كه همين جماعت در دوزخ مخلد بمانند و باقى در بهشت در آيند، و حسن بصرى از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه
يقول الرجل من اهل الجنة يوم القيمة اى رب عبدك فلان سقانى شربة من ماء فى الدنيا فشفعنى فيه فيقول اذهب و اخرجه من النار فيذهب و يتجسس فى النار حتى يخرجه
يعنى در روز قيامت مردى از اهل بهشت گويد كه اى پروردگار من بنده تو فلان در دنيا مرا شربتى آب داد پس اذن شفاعت او مرا كرامت فرماى ندا رسد كه برو و او را از دوزخ بيرون آور، او بيايد و در دوزخ تجسس او كرده او را از آنجا بيرون آورده ببهشتش رساند، و نيز حسن از آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه يك شهيد شافع هفتاد مجرم باشد از اهل بيت خود، و بروايت ديگر از حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مرويست كه
إن من امتى من سيد خل اللَّه بشفاعته