شوند بامر آخرت يا اين معامله اهل البيت در بذل و ايثار عبرتى است مر مؤمنانرا تا بمثل آن عمل كنند و از مثل اين جزاها بهره يابند يا اين رسالت كه تبليغ آن ميكنى در او تذكره‌ايست مر طالبان راه حق را فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ پس هر كه خواهد فرا گيرد إِلى‌ رَبِّهِ‌ بقرب پروردگار خود سَبِيلًا راهى بوسيله كسب طاعات و خيرات و اجتناب از محرمات گو فرا گير كه عنان اختيار در قبضه اقتدار تو است، آيه دليلست بر آنكه آدمي مجبور نيست و استطاعت قبل از فعل است پس مبطل قول مجبره باشد.

(٣٠)- وَ ما تَشاؤُنَ‌ و نخواهيد اى كافران معاند هيچ راهى بمرضات خداى بر وجه اختيار إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ‌ مگر در وقتى كه خواهد خداى اجبار شما را بر آن و الجاء شما بر آن اما در اينصورت نفعى بشما نرسد و خالى از تكليف باشد چه تكليف در وقت اختيار است نه در حال اجبار پس او سبحانه اراده مشيت اين نكند بلكه مشيت او آنست كه شما باختيار خود ايمان آريد تا مستحق ثواب شويد، و بعضى گفته‌اند كه معنى آنست كه نخواهيد شما هيچ فعلى را بر وجه طاعت و عبادت مگر كه خواهد خداى آن را نه آنكه مشيت خداى موافق مشيت شما باشد در جميع افعال كه مراد شما باشد از معاصى و مباحات و غير آن زيرا كه بدلايل واضحه ثابت شده كه جايز نيست كه او سبحانه اراده قبيح نمايد إِنَّ اللَّهَ‌ بدرستى كه خداى‌ كانَ عَلِيماً هست دانا بافعال و اعمال شما حَكِيماً صوابكار كه هيچ چيز اراده نكند الا بمقتضى حكمت و مصلحت.

(٣١)- يُدْخِلُ مَنْ يَشاءُ در آرد هر كه را خواهد از اهل ايمان‌ فِي رَحْمَتِهِ‌ در بخشش خود كه آن هدايت و توفيق است در طاعت يا در بهشت بفضل كرم بى‌غايت‌ وَ الظَّالِمِينَ‌ و ستمكاران را يعنى مشركان را كه در گذشته‌اند از طريق قويم و صراط مستقيم‌ أَعَدَّ لَهُمْ‌ آماده كرده است از براى ايشان‌ عَذاباً أَلِيماً عذاب دردناك نصب الظالمين بر شريطه تفسير است تا مطابق جمل معطوف عليها باشد و تقدير اينست كه أوعد الظالمين يا كافى الظالمين أعدلهم عذابا اليما.

سورة المرسلات‌

مكيست و پنجاه آيه است بلا خلاف.

ابى بن كعب از حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه هر كه سورة المرسلات بخواند در