و اخروى نباشد از سفه رأى اوست و سخافت عقل و استيلاى غفلت، و در حديث آمده كه دشمن‌ترين مرد نزد خداى آن كسى است كه متقاعد باشد و مشغول كارى نباشد، و در تفسير امام حسن عسكرى عليه السّلام از ابى عبد اللَّه عليه السّلام نقل فرموده‌

معناه فاذا فرغت يا محمّد من حجة الوداع و نبوتك فانصب عليا للخلافة

چون فارغشدى اى محمّد از حجة الوداع و اداى تبليغ، نصب كن على را براى خلافت و جانشينى خود و لهذا بعضى قراء فَانْصَبْ‌ بكسر صاد خوانده‌اند، و اينكه در بعضى تفاسير آمده كه من البدع ما روى عن بعض الرفضة أنه قرأ فَانْصَبْ‌ بكسر الصاد أى فانصب عليا للامامة و لو صح هذا للرافضي صح للناصبى ان يقرأ هكذا و يجعله أمرا بالنصب الذى هو بغض على و عداوته دلالتى صريح دارد بر ناصبيت و بغض و عداوت آنها نسبت بحضرت على عليه السّلام.

(٨)- وَ إِلى‌ رَبِّكَ‌ و بدعاى پروردگار خود فَارْغَبْ‌ رغبت كن در همه اوقات و هر چه خواهى از او خواه نه از غير او كه قادر بر اسعاف حاجات و انجاح مرادات جز حضرت او نيست و سخن تو بر درگاه قرب او مقبولست و دعوات طيبات تو در محل قبول، و عطا گفته كه مراد آنست كه تضرع اليه راهبا من النار راغبا فى الجنة، و از ابو جعفر و ابو عبد اللَّه عليهما السّلام منقولست‌

فاذا فرغت من الصلاة المكتوبة فانصب الى ربك فى الدعاء و ارغب اليه فى المسئلة تعطيك‌

چون از نماز فريضه فارغ شوى جد و جهد نما در دعاى بسوى پروردگار خود و رغبت كن بجانب او در سؤال تا بدهد بتو آنچه از او بطلبى در همه حال، و در سفر تاسع از فتوحات آورده كه شيخ ابو مدين مغربى در تاويل اين آيه فرموده كه چون فارغ شوى از مشاهده اين اكوان نصب كن دل خود را براى مشاهده جمال رحمن و من جميع الوجوه رغبت بجانب او كن و توجه باو نماى. و بنا بر آن وجه كه در تفسير امام حسن عسكرى عليه السّلام مسطور است معنى آنست كه على را نصب كن براى امامت و وصايت و خلافت خود و رغبت بجانب احديت كن و از اين سراى فانى خود را بدار الخلود رسان و بفراغت تمام در مقعد صدق قرار گير.

سورة التين‌

مكيست و نزد جماعتى مدنى و هشت آيه است باتفاق.

و ابى بن كعب از رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده هر كه اين سوره را بخواند حقتعالى باو دو خصلت كرامت فرمايد يكى عافيت و ديگرى يقين ما دام كه در دنيا باشد و چون وفات كند بعدد هر كه اين سوره را قراءت كرده باشد ثواب روزه يك روزه باو عطا فرمايد و بروايت ديگر بعدد