سازند تا غم و حرارتش بايشان راجع شود و هيچ روح و راحت بر ايشان داخل نشود، و از حسن منقول است كه عمد سرادقست حيث قال‌ أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها يعنى سرادق آتشين بر اهل دوزخ كشيده شود و بر ايشان فرو آيد و همه را احاطه كند. و قال الكلبى فى عمد مثل السوارى ممدودة مطولة تمد عليهم، يعنى ستونهاى آتش كه بسيار دراز باشد بر ايشان كشيده شود، و از ابن عباس روايتست كه فى عمد أي فى اغلال فى أعناقهم يعذبون بها يعنى عمد غلهاى آتشين است كه ايشان بآن معذب باشند و ميتواند بود كه معنى چنين باشد موثقين فى عمد ممددة مثل المقاطر التي يقطر فيها اللصوص يعنى آتش را بر كافران فرو بندند در حالتى كه موثق باشند و بند كرده در ستونهاى آتش كشيده كه مانند چوبهاى سوراخ دار باشند كه پايهاى محبوسان را در آن دارند اللهم أجرنا من النار يا مجير المستجار.

عياشى باسناد خود از محمّد بن نعمان احول نقل كرده و او از حمران بن اعين و وى از ابو جعفر كه آن حضرت عليه السّلام فرمود كه كافران و مشركان در دوزخ زبان دراز كرده عصات اهل توحيد را سرزنش كنند و بايشان گويند توحيد شما بشما فايده نرسانيد و عذاب دوزخ را از شما دفع نكرد ما و شما مساوى يكديگريم حق سبحانه اين سرزش را از براى ايشان نپسندد و ملائكه را امر فرمايد كه شفاعت ايشان كنيد پس فرشتگان آن عددى را كه مشيت الهى بآن تعلق گرفته ايشان بر وفق مشيت او سبحانه شفاعت كنند بعد از آن بانبياء عليهم السّلام خطاب فرمايد كه شفاعت عصات امت خود كنيد ايشان نيز بر وفق مشيت شفاعت نمايند، پس بمؤمنان خطاب رسد كه شفاعت عاصيان اهل ايمان كنيد ايشان نيز بر طبق اراده او سبحانه زبان بشفاعت بگشايند، و عددى را كه مراد اللَّه باشد شفاعت كنند، بعد از آن فرمايد كه‌

أنا أرحم الراحمين اخرجوا برحمتى‌

من رحم كننده ترين رحم كنندگانم از دوزخ بيرون آييد برحمت واسعه من پس همه عصات اهل ايمان چون ملخ از دوزخ بيرون پرند، پس ابو جعفر عليه السلام فرمود كه‌

ثم مدّت العمد و اوصدت عليهم و كان و اللَّه الخلود

يعنى بعد از آن ستونهاى آتش را بكشند بر درهاى آتشين و بر كفار فرو بندند و بخدا سوگند كه همه در ميان آن مخلد و جاويد بمانند و هرگز از آن خلاصي نيابند.