زادگانِ علي هستيم ، آنچه را از علي برايتان حديث می‌كنيم ، سخن آن حضرت است و آنچه را انكاركنيم افترائي بر اوست ؛ ما می‌دانيم كه قياس جزو دين علي نيست ، كسي قياس می‌كند كه كتاب و سنّت را نمی‌داند!

حرف‌های آنان گمراهتان نسازد ، آنان از گمراه سازي دست برنمي دارند [٩٥]

— ابو بصير می‌گويد به امام صادق ١ گفتم : چيزهايي بر ما وارد می‌شود كه در كتاب و سنّت پاسخ آن‌ها را نمی‌يابيم ، آيا نظر خودمان را درباره آن‌ها ابراز داريم؟ امام ١ فرمود :

لا ، أما أنّك إن أصَبْتَ لم تُؤْجر ، وإن أخْطَأْتَ كَذَبْتَ على الله عزّ وجلّ ؛[٩٦]

نه ، مگر نمی‌داني اگر درست بگويي پاداشي نداري و اگر خطا كني بر خداي بزرگ دروغ بسته‌اي ![٩٧]

از امام علي بن حسين ١ روايت شده كه فرمود :

إنّ دينَ اللهِ لا يُصاب بالعقول الناقصة والآراء الباطلة والمقاييس الفاسدة ، ولا يُصاب إلّا بالتسليم ؛ فَمَن سَلَّم لنا سَلِمَ ، ومَن اقتدی بنا هُدِي ، وَمَن كان يَعمَلُ بالقياس والرأي هَلَكَ ؛ ومَن وَجَدَ في نفسه شيئاً ممّا نقوله أو نقـضي به حَرَجاً ؛ كَفَرَ بالذي أنزل السبع المثاني

[٩٥] . دعائم الإسلام ٢: ٥٣٦، حديث ١٩٠٢؛ مستدرک وسائل الشيعه ١٧: ٢٥٤، حديث ٢١٢٦٧ -

[٩٦] . المحاسن ١: ٢١٣، حديث ٩٠؛ اصول كافی ١: ٥٦، باب البدع والرأي . . .، حديث ١١ -

[٩٧] . بعيد نيست كه مقصود امام ١ گوشه زدن به خطاي ملتزمان به اجتهاد و رأي باشد كه همان صحيح دانستنِ فتوای امرا و حكّام است . به دليل سخني كه از عبدالله بن عمرو بن عاص و ديگران روايت شده است .