اگر هدايت همين روشي باشد كه شما [بدعت گذاران[ داريد ، پس شما پيش از آن‌هاييد ]و اين سخني است باطل چراكه پس از آن‌ها آمديد[ و اگر بگوييد : «بعد ايشان حوادثي رخ داد» ، اين حوادث را پديد نياوردند مگر كساني كه غير راه ايشان را پي گرفتند و خود را از ايشان برتر دانستند ]اينان بر باطل‌اند ؛ زيرا] سلف صالح پيشتاز هدايت‌اند .

آنان بايسته‌های دين را گفتند و در حدّي كه آيندگان را کارساز باشد ، دين را بيان داشتند ، جا مانده از آنان ، کم کاری نمود و جلو زننده از آنان ، خود را به زحمت فکند!

آنان كه تفريط كردند ، جفاكار شدند و آنان كه به افراط گراييدند ، به غلو افتادند ؛ سلف صالح راهي ميانه را برگزيدند و هدايتي درست و استوار يافتند .[٦٥]

در سخن ديگري می‌گويد :

رسول خدا و واليان پس از او ، سنّت‌هایی را گذاردند كه پيروي از آن‌ها تصديقِ كتاب وتكميلِ طاعت وقوّتِ دينِ خداست! هيچ كس حقّ تغيير و تبديل و گرايش به نظري بر خلافِ آن‌ها را ندارد ؛ هركه به آن‌ها هدايت جويد ، راه را يافت و هركه از آن‌ها ياري خواهد پيروزمند است ، و هركه با آن‌ها مخالفت كند و راهي جز

[٦٥] . سنن ابي داود ٤: ٢٠٣، حديث ٤٦١٢ (و به نقل از آن در حقيقة البدعة وأحكامها ١: ٧٤)؛ مانند اين سخن در البدع (ابن وضّاح): ٣٠، آمده است .