هِشام بن عبدالملك از زُهْری خواست که روايتی بسازد مبنی بر اينکه آيه وَالَّذِي تَوَلَّی كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ [٣٢١] (و آن كه بخش عمده‌ای از دروغ سازي را بر عهده داشت ، برايش عذابي بزرگ است) درباره علي نازل شد .[٣٢٢]

در حالي كه می‌بينيم زُهري به مُعَمّر درباره حضرت علی علیه‌السلام حديثي را روايت می‌كند و به او می‌گويد :

اين حديث را كتمان كن و از غيرِ من پنهان ساز ، چراكه اينان [امويان] احدي را در ستايش علي و ذكر نام او معذور نمی‌دارند .

مُعَمر می‌گويد : پرسيدم : اي ابوبكر ، چرا با آنان همراه شدي ، با اينكه اين سخن را شنيدي؟!

گفت : اي شخص ، بس كن! آنان در اموال (و خوش‌گذراني‌ها)شان ما را شريك ساختند ، ما هم به خواسته‌هایشان تن داديم .[٣٢٣]

[٣٢٠] . صحيح مسلم ١: ١٣، حديث ٧؛ تهذيب الكمال ٤: ١٨٦ -

[٣٢١] . سوره نور (٢٤) آیه ١١ -

[٣٢٢] . فتح الباري ٧: ٣٣٧-٣٣٦ -

[٣٢٣] . مناقب ابن مغازلی: ١٤٢، حديث ١٨٧؛ جواهر المطالب ١: ٢٤٢ (پانويس)؛ كشف اليقين: ٤٢٨ -