كتابي بنويسيم . پيش از آن درباره هفت تن از امامان ارجمند كتاب نوشتيم . تأخير اين كتاب بدان معنا نيست كه امام صادق ١ در مرتبه پايين‌تر از آن‌هاست ، بلكه بر بيشتر آنان برتري دارد و آن حضرت را فضل ويژه‌ای بر بزرگانِ آن‌هاست ؛ ابو حنيفه از امام صادق روايت می‌كرد و او را داناترين مردم به مسائل اختلافي ميان مردم[٥٨١] و داراي احاطه علمي وسيع‌تر از همه فقها می‌دانست و امام مالك ، براي درس و روايت ، نزد آن حضرت می‌رفت .

فضيلتِ مقامِ استادي بر ابو حنيفه و مالك ـ كه فضيلتي ممتاز و كم نظير است ـ براي شناختِ جايگاه علمي برتر امام صادق كافي است . از اين رو تأخيرِ كتابِ مربوط به آن حضرت ـ پس از هفت كتاب درباره ائمّه ـ هرگز به جهتِ نقص و كاستي او نيست و تقدّم ديگر كتاب‌ها بر او به معناي برتري آن ائمّه بر امام صادق نمی‌باشد .

افزون بر اين ، امام صادق ، نوه زين العابدين است كه در عصر خود از نظر فضل و شَرَف و دين و علم ، سرآمد اهل مدينه بود . ابن شهاب زُهْري و بسياري از تابعان نزد آن حضرت شاگردي می‌كردند .

او فرزند محمّد باقر است كه [لايه‌ها و پوسته هاي[ علم را شكافت و به مغز علم ]و جوهره اصلي آن] دست يافت .

[٥٨١] . شيخ ابو زهره در كتاب تاريخ المذاهب الاسلاميّه: ٦٩٣، حاشيه اي بر گفت و گوي ابو حنيفه با حضرت صادق ١ دارد .