ابو جعفر صحيفه‌ای را باز كرد ، نخستين چيزي كه در آن به چشمِ من خورد اين مطلب بود : «هرگاه وارث ، تنها ، فرزند برادر و جد باشد ، هر كدام نيمي از مال را ارث می‌برند» .

پرسيدم : فدايت شوم ، قاضيانِ حكومت قائل‌اند كه با وجود جدّ ، فرزندِ برادر ارث نمی‌برد!

فرمود : اين كتاب ، به خط علي و املاي رسول خداست .[٤٦٣]

آن گاه كه چشم محمّد بن مسلم به اين كتاب افتاد و در آن نگريست و دريافت كه قاضيانِ حكومت براساسِ آن حكم نمی‌كنند ، پرسيد : راز اين صحيفه چيست؟ امام ١ پاسخ داد كه مطالب اين صحيفه از نوشته‌های ساليان اخير نيست كه دستِ تحريف و نسيان و اشتباه در آن راه يافته باشد و بازيچه هوس‌های اشخاص گردد ، بلكه صحيفه‌ای است با املاي پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و خط امام علی علیه‌السلام كه از تحريف و غلط مصون ماند .

در روايت ديگري از ابن عُيَينَه بصري آمده است كه گفت :

من شاهد بودم كه ابن ابي ليلا درباره مردي كه براي بعضي از خويشانش غلّه زميني را قرار داده بود بي آنكه از نظر زماني پاياني براي آن معيّن كند و آن مرد از دنيا رفته بود ، وارثانِ آن مرد را حاضر ساخت و آن خويشاوندي را نيز كه برايش محصولِ آن زمين قرار داده شده بود فراخواند ، سپس چنين قضاوت كرد :

نظر من اين است كه به همان شيوه صاحب زمين رفتار شود و همچنان غلّه در اختيار خویشِ وی قرار گيرد .

[٤٦٣] . فروع كافي ٧: ١١٢، باب ابن الأخ والجد، حديث ١ -