اين آيات ، آشكارا می‌نماياند كه الأَرْذَلُونَ (مستضعفاني كه به نظر آنان خوار وبي چيز می‌آمدند) سوي اعتقاد به شريعتِ آسماني می‌شتافتند و پيامبران نيز از ميانِ همين فقرا بودند ، و براي مردم طلا و نقره و چيزي كه مردم را غرق در خوش گذراني و لذّت و شهوت سازد ، با خود نياوردند ؛ متاعِ آنان زُهد بود و تواضع و نداشتنِ تكبّر و غرور .

و از آن سوي ، مشركان و كافران از طبقه اغنيا و اَشراف بودند ، با روح شريعت و مفاهيمِ آن ـ كه آنان را محدود می‌ساخت ـ سازگاري نمی‌يافتند ، و شريعت براي آنان هيچ برتري وامتيازي را قرار نداد وهمين امر ، شگفتي واعجاب آن‌ها را برمي انگيخت .

خداي متعال می‌فرمايد :

زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ ؛[٧٤٠]

براي مردم شهوات (داشتنِ زنان و فرزندان و كيسه‌های آكنده از طلا و نقره) آراسته شد .

فَلَوْ لا أُلْقِيَ عَلَيْهِ أَسْوِرَةٌ مِنْ ذَهَبٍ أَوْ جاءَ مَعَهُ الْمَلائِكَةُ مُقْتَرِنِينَ ؛[٧٤١]

چرا بر او دست بندهاي طلا افكنده نمی‌شود يا فرشتگان همراهي‌اش نمی‌كنند؟!

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم پس از آنكه حال امّت را چنين يافت ، به فقرا افتخار می‌كرد و آنان را در آغوش می‌گرفت . فقيراني كه از دنيا روگردان بودند (مانند عمّار ، مقداد ،

[٧٤٠] . سوره آل عمران (٣) آیه ١٤ -

[٧٤١] . سوره زخرف (٤٣) آیه ٥٣ -