اين حديث را عايشه از پيامبر روايت می‌كند ، ليكن خود به آن عمل نكرد ، بلكه با آن مخالفت ورزيد ؛ زيرا عايشه دختر برادرش ، حفصة بن عبدالرحمان بن ابی بكر را به همسري پسر خواهرش درآورد ، در حالي كه برادرش ـ عبدالرحمان ـ غائب و در شام بود .

در برابر اين حديث ، علما اختلاف كرده‌اند :

اصحاب مذهب اول (كه به روايت عمل می‌كنند ، نه به مخالفتِ صحابي) قائل‌اند كه بايد به مقتضاي حديث عمل كرد و جايز نيست كه زن ، خود را به عقد كسي درآورد ، و به مخالفت عايشه اعتنا نمی‌كنند .اينان ، جمهور علمايند .

اصحاب مذهب دوم ، بر اين باورند كه مخالفت عايشه ملاك است بايد بدان عمل كرد و احتجاج به حديث را واگذاشت ؛ به همين جهت می‌گويند جايز است كه زن ، خود را شوهر دهد .

عبدالعزيز بخاري در كشف الأسرار ـ با تبيين نگرش حنفيه در اين زمينه ـ می‌گويد : چون عايشه (رضی الله عنها) قائل بود كه تزويج دختر برادرش بي اذن وي جايز است و آن را عقدِ استواري می‌دانست تا آنجا كه تمکين جنسی را ـ كه جز با صحت عقد نكاح و ثبوتِ آن عملي نيست ـ اجازه داد ، محال است عقيده‌اش اين باشد و همراه با آن ، آنچه را روايت كرده است ، صحيح بداند .

سپس وجه دلالت ديگري را در اين راستا می‌آورد ، می‌گويد : چون عايشه او را شوهر داد ، دلالت می‌كند كه نكاحِ خودِ زن را جايز می‌داند ؛ زيرا هنگامي كه عقد با عبارتِ زنِ ديگري منعقد شود ، با