منع تدوين حديث - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٣٢١
و همه راويان خود را نياورد .
چنين امتيازاتي است كه شيعه را برانگيخت به اصول خويش (از نظر قرائت بر استاد و حفظ و تصحيح) اهتمام ورزد ؛ زيرا فقه و حديث شيعه از آن مايه میگرفت .
شيعه و بهره گيری از اصول
شيخ صدوق در مقدمه كتاب مَن لا يَحْضُرُه الفقيه مینويسد :
چونان مُصَنِّفان قصد نكردم همه آنچه را راويان باز گفتهاند گرد آورم ، بلكه به نقلِ احاديثي پرداختم كه طبقِ آنها فتوا میدهم و صحيحشان میدانم و معتقدم كه آنها ميانِ من و پروردگارم حجّتاند . آنچه در اين كتاب هست ، از كتابهای مشهوري استخراج شد كه مورد اعتماد و مرجع است ؛ مانند كتاب حريز بن عبدالله سِجِستانى ، عُبَيدالله بن علي حلبي ، كتابهای عَلي بن مَهزيار اَهوازي ، حسين بن سعيد ، نوادر احمد بن محمّد بن عيسي ، نوادر الحكمه محمّد بن احمد بن يحيي بن عمران اَشعري ، كتاب الرحمه سعد بن عبدالله ، جامعِ شيخ ما محمّد بن حسن بن وليد ، نوادر محمّد بن اَبي عُمَير ، كتاب المحاسن احمد بن ابي عبدالله بَرقي ، رساله پدرم به من ، و ديگر اصول و مُصَنَّفاتي كه طُرُق من به آنها در فهرستِ كتابهایی كه از مشايخ و پيشينيانم برايم روايت شد ، معروف است .
و نهايت توانم را در اين راستا به كار بردم ، از خدا ياري میخواهم