رأيتُ رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم إذا اسْتَفْتَحَ الصلاةَ رفع يَدَيْهِ حتّی يُحاذي مَنكَبَيْه ، وإذا أرادَ أن يَرْكَعَ وبعدَ ما يَرْفَعُ رأسه مِنَ الرُّكوع ، ولا يَفْعَلُ ذلك في السُّجود[٣٧] ؛ رسول خدا را ديدم هرگاه كه نماز را آغاز می‌كرد و نيز آن گاه كه به ركوع می‌رفت و از آن سر بر می‌داشت ، دست‌ها را تا مقابل شانه‌ها بالا می‌برد ؛ و اين كار را در سجده انجام نمی‌داد .

اين حديث را عبدالله بن عُمَر از رسول خدا ٠ روايت می‌كند ولی به آن عمل نمی‌كرد ، بلكه خلافِ آن را در پيش گرفت و دستانش را جز هنگام شروع نماز بالا نمی‌برد .

ابن ابي شَيْبَه در المُصَنَّف آورده است كه مجاهد گفت :

نديدم كه ابن عُمَر جز در آغاز نماز ، دست‌هايش را بالا بَرَد .

طحاوي در شرح معاني الآثار اين روايت را به سند صحيح نقل می‌كند .[٣٨]

در اينجا ابن عُمَر ـ كه يك صحابي است ـ با حديثي كه خود روايت می‌کند ، مخالفت مي‌ورزد! از اين رو علما اختلاف دارند :

اصحاب مذهب اول ـ كه قائل‌اند مخالفت صحابي با روايتِ خودش حديث را از احتجاج نمی‌اندازد ـ به مقتضاي حديث عمل می‌كنند كه بالا بردن دست هاست هنگامِ افتتاح نماز و هنگامِ ركوع و هنگامِ

[٣٧] . صحيح بخاري ١: ٢٥٧، حديث ٧٠٢؛ صحيح مسلم ١: ٢٩٢، حديث ٣٩٠؛ سنن اَبي داود ١: ١٩١، حديث ٧٢١؛ سنن ترمذي ٢: ٣٥، حديث ٢٥٥؛ سنن نسائي ٢: ١٨٢، حديث ١٠٢٥؛ سنن ابن ماجة ١: ٢٧٩، حديث ٨٥٨؛ الموطّأ ١: ٧٥، حديث ١٦٣؛ مسند احمد ٢: ٨، حديث ٤٥٤٠ -

[٣٨] . مصنّف ابن ابی شيبة ١: ٢١٤، حديث ٢٤٥٢؛ شرح معانی الآثار ١: ٢٢٧؛ الدراية في تخريج أحاديث الهداية ١: ١٤٩ -