از سوي ديگر ، فزوني لهو و فساد و خوش گذراني مادي و فكري ـ در حكومت هارون ـ بسياري از صالحان و پرهيزكاران را بر آن داشت كه به انزوا پناه آورند و شيوه تصوُّف و بركناري از مردم را در پيش گيرند كه اين كژراهه‌های علمي به سرعت به انحرافات فكري كشيده شد و افكار خطرناكي را ميان مسلمانان پراكند .

اين رويكرد ، امام كاظم ١ را واداشت تا اهتمام خويش را در اين قلمرو متمركز كند و معناي زهد حقيقي و شيوه صحيح آن را در مكتب اسلام ، روشن سازد . در پرتو اين گونه روشنگري‌های امام ١ بود كه بُشر حافي از شادخواري و فساد دست كشيد و به مدارج والايي از زهد و تقوا رسيد .

اموري چون درنگ طولاني در زندان ، تصحيح انحرافات فكري و چاره جويي براي مذاهب نوپيدا ، اندكي فقه كاظمي را در ور‌ای پرتوهايي كه بر جوانب مذكور تمركز يافت ، پنهان ساخت .

با وجود اين جريانات ، درمي‌يابيم كه نمونه‌های برجسته تدوين از امام كاظم ١ می‌درخشد ، اما از دو امام پيشين كمتر است .

موسي بن ابراهيم ، ابو عمران مَرْوَزي بغدادي مسائلي را از امام كاظم ١ نقل می‌كند كه از امام ١ در زندان هارون شنفت . آن حضرت آن‌ها را از آبا و اجدادش ، از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم گفت .

اين مُسند را شيخ طوسي[٤٨٩] و نجاشي[٤٩٠] آورده‌اند .

همچنين چلبي در كشف الظنون آن را نام می‌برد و می‌نويسد :

ابو نُعَيم اصفهاني آن را روايت كرده است ، و اين مسند را از موسي

[٤٨٩] . بنگرید به، الفهرست: ٢٤٤، ترجمه ٧٢٢ -

[٤٩٠] . رجال نجاشي: ٤٠٧، رقم ١٠٨٢ -