امام صادق ١ به وجود صحيفه امام علی علیه‌السلام و كتابِ جَفْر نزد خويش مباهات می‌كند[٤٧٨] و بيان می‌دارد كه اين دو از علومِ پوشيده [و سِرّي] پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم می‌باشد .

عبدالله بن سنان ، از امام صادق ١ روايت می‌كند و می‌گويد : نزد آن حضرت از نوشته‌های فرزندان حسن سخن به ميان آمد و ما كتاب جَفْر را يادآور شديم ، فرمود :

به خدا سوگند ، نزد ما پوستِ بُز و ميشي با املاي پيامبر و خط علي است ، و نزد ما صحيفه‌ای به طول ٧٠ ذرع هست كه پيامبر آن

[٤٧٨] . ملا كاتب چلبي در «كشف الظنون ١: ٥٩١» علم الجفر والجامعة . . . را عنوان زده است و در اين باره مطالبي را می‌آورد تا اينكه می‌گويد: اين علم را اهل بيت و كساني كه به آنان منتسب‌اند و از آن‌ها علم می‌آموزند (مشايخ كامل) به ارث بردند و با همه توان آن را از ديگران كتمان می‌كردند .

گفته‌اند: به حقيقتِ اين كتاب جز مهدي ـ كه در آخر الزمان بايد منتظر ظهورش ماند ـ پي نمی‌برد و اين مطلب در كتاب‌های انبياي پيشين هست؛ چنان كه از عيسي ١ نقل شده كه: ما گروه انبيا تنزيل را برايتان می‌آوريم و امّا تأويل را بارقليط [يعني حضرت علی علیه‌السلام ] كه پس از من می‌آيد، خواهد آورد . . .

ابن طلحه می‌گويد: جَفْر و جامعه دو كتاب ارزشمندي‌اند كه يكي را امام علی علیه‌السلام در حالي كه بر منبر كوفه خطابه می‌خواند ـ ذكر كرد و ديگري را رسول خدا پنهاني به حضرت علی علیه‌السلام آموخت و دستور داد آن را تدوين كند .

امام علی علیه‌السلام آن را در حروفي پراكنده به روش «کتاب پوستی» در جفر نوشت يعني در ورقه اي از پوست شتر رنگ شده، نوشت و به آن در ميان مردم مشهور شد؛ زيرا ماجراي اولين و آخرين را در آن می‌توان يافت .

مردم در وضع و تكسير آن مختلف اند؛ بعضي مانند جعفر صادق به تكسير صغير آن را كسر كرد و در خافيه باب كبير قرار داد: ا ب ت ث . . . و باب صغير اَبْجَد تا قَرَشَتْ و . . .