به خاطر همه این‌ها خواستند فضاي فقهي جديدي را پديد آورند تا از خلالِ آن ، خليفه بتواند عجز فقهي‌ای را كه در خود می‌يافت بپوشاند و هِرَم فِقهي ـ سياسي نوي را بنيان گذارد .

اين نتيجه ، با ملاحظه مقدّمات زير به دست می‌آيد :

الف) نخستين جرقه‌ای كه به شكل عملي براي منع تدوين زده شد ، پيش از وفات پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم بر زبان عُمَر جاري گشت ؛ چراكه آن حضرت قلم و دوات خواست تا كتابي بنويسد كه امّت پس از او هرگز گمراه نشوند ، و عُمَر با رد خواسته پيامبر ، گفت : اين مرد ، هذيان می‌گويد! كتاب خدا ما را كافي است .

اين منع از تدوين ، گرچه در آن لحظه ، موضع گيري ويژه‌ای بود كه عُمَر ناچار به آن دست يازيد تا امر خلافت را پس از پيامبر آن گونه كه خود می‌خواهد بچرخاند ، ليكن با ضربه به قداست پيامبر و جلالتِ قدر و جريحه دار ساختن عصمتِ پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم صورت گرفت ؛ به همين جهت ، عرصه را براي تاخت و تاز عُمَر آماده ساخت تا بتواند رأي خود را بر صحابه و بر همه كساني كه در آنجا حضور داشتند ، تحميل كند تا آنجا كه در پاسخ زنانِ پيامبر كه گفتند :