گروهی از تابعان از امام صادق حديث دریافت كردند ، از آن‌هاست : يحيی بن سعيد اَنصاري ، اَيّوب سَخْتياني ، ابو عَمرو بن علاء ، يزيد بن عبدالله بن الهاد ، شُعبة بن حَجّاج ، مالك بن اَنس ، سُفيان بن عُيَينه ، و ديگران [٥٨٣]

پيش از اين دانستيم كه اين علمِ انبوه و احاديثي كه از امامان اهل بيت علیهم السلام دريافت شد ، به وسيله اصحابشان در صحيفه‌هایی تدوين گشت و سهم امام باقر و صادق ٤ بيش از همه بود . به اين جوامع حديثي گاه اسمِ «نسخه» را اطلاق كرده‌اند ، و گاه «كتاب» و زماني «اصل» و هنگامي «رساله» و جز آن .

سيّد رضي الدين علي بن طاووس در مهج الدعوات به اسنادش از ابو وَضّاح ، محمّد بن عبدالله بن زيد نَهْشَلي ، از پدرش ، روايت می‌كند كه گفت :

گروهي از اصحاب امام كاظم ١ از اهل بيعت و شيعه آن حضرت ـ در مجلس امام حاضر می‌شدند در حالي كه با خود اَلواح آبنوسِ نازك و ميل‌ها [و قلم هايي] به همراه داشتند و هنگامي كه امام ١ كلمه‌ای را بر زبان می‌آورد يا در واقعه‌ای فتوايي می‌داد ، آنچه را كه از او در اين زمينه می‌شنيدند ، ثبت می‌كردند .[٥٨٤]

[٥٨٢] . الإمام الصادق: ٢ـ٣ -

[٥٨٣] . حلية الأولياء ٣: ١٩٨ ـ ١٩٩، رقم ٢٤٢ -

[٥٨٤] . مهج الدعوات: ٢١٩ـ٢٢٠؛ مستدرك الوسايل ١٧: ٢٩٢، حديث ٢١٣٨٢ (در اين مَأخذ به جاي واژه «اصحاب» واژه «خاصّه» آمده است) .