كتابي كه از سوي پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نزد اُمّ سَلَمَه امانت نهاده شد ، آن كتابي نبود كه بر امام علی علیه‌السلام املا كرد ؛ چراكه آن كتاب در حكومت به كار می‌آمد و اين كتاب درباره تشريع و اَخبارِ امّت‌ها بود .

به جهتِ اهميت اين كتاب بود كه امام حسين ١ ـ با اينكه در سخت ترين شرايط قرار داشت ـ اشتياق شديدی داشت كه اين علم به جانشين بعد از او برسد .

و از اينجاست كه چهره حقيقي اُمّ المؤمنين ـ اُمّ سَلَمَه ـ رُخ می‌نمايد . او از نخستين زناني است كه تدوين را پاس داشت و خطرِ منع آن را درك كرد . اين زن نيكوكار مورد تقدير همه امامان ٤ است ، نزد او مدوّنات نفيس شريعت را به امانت می‌سپردند .

آري ، امام حسين ١ به تدوين و نقل حديث فرا می‌خواند ، در خطبه‌ای كه در «مِني» ايراد كرد ، فرمود :

مي دانيد و شاهديد كه اين ديو طغيانگر با ما و شيعيانِ‌مان چه كرد! تقاضايي از شما دارم ؛ اگر راست گفتم تصديقيم كنيد و اگر دروغ گفتم مرا تكذيب كنيد .

سخنم را بشنويد و كتمان داريد و آن گاه كه به شهرها و

[٤٤١] . بصائر الدرجات: ١٧٩، جزء سوم، باب ١٤، حديث ٢٩ -

[٤٤٢] . متنِ عربی چنین است «مُلِئَتْ شجرةً ونحوه علماً» . اگر واژه «مَلِئْتُ» (به صیغه معلوم) بخوانیم، ترجمه عبارت، بدین گونه است: به اندازه درختی و مانند آن، آکنده از علم شدم (م) .