د) با توجّه به توسعه سرزمين‌های دولتِ اسلامي و فراواني مسائل جديد و لزوم ارائه راه حل‌ها در پرتو كتاب و سنّت ، و قصور عُمَر از احاطه بر احاديث پيامبر [در ابعاد و زواياي گوناگون] و امكان ناسازگاري ميان رواياتِ عُمَر و ديگران و وي ضروري ديد كه همان نگرش پيشين خود (يعني رأي محوري) را تقويت كند و آن را بر سنّت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم ترجيح دهد و شرعيّت اجتهاد را استوار سازد و از نقل حديث جلوگيري كند ؛ زيرا نقل و تدوين حديث ، باعث آگاهي مردم می‌شد و اشتباهات عُمَر را نمايان می‌ساخت .

اينكه عُمَر ـ در بخشي از دوران حكومتش ـ به صحابه اجازه اجتهاد (نه نقل حديث) داد براي توجيه كار خودش بود . دستور او به صحابه براي كم حديث گويي نيز در اين راستا صادر شد . اين امر ، اشاره به اين است كه خليفه اجازه نمی‌داد مسائلي را كه او نمی‌داند ديگران بشنوند .