در اين سخن ، می‌نگريم كه ابوذر به تبليغ آنچه از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم شنيد پاي می‌فشارد ، هرچند شمشير بُرّان بر گردنش گذارند! سائل واژه «فُتيا» (فتوا) را می‌آورد ، و ابوذر به لفظِ «سَمِعْتُها مِن رسول الله» عدول می‌كند . اين امر ـ به روشني ـ تفاوت ميان دو خط مشي را می‌نماياند .

آري ، ابوذر و ديگر پيروان مكتب تعبّد محض ، اين مسئوليّت را حس كردند و تا آخرين نَفَس در تبليغ سنّتِ رسول خدا كوشيدند .

چگونه ابوذر اين سخن را نگويد با آنكه در جاهاي زيادي از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم شنيد كه آن حضرت بيم داشت از اينكه امّتش به جهت كينه توزي با حضرت علی علیه‌السلام به گمراهي افتند و از راه حق دور شوند و به سنّت‌های ديگران چنگ زنند .

از حَنَش كناني نقل شده است كه گفت :

از ابوذر ، در حالي كه دست به در كعبه آويخته بود ، شنيدم كه می‌گفت : اي مردم ، هركه مرا می‌شناسد ، منزلتِ مرا می‌داند ؛ و هركه من برايش ناشناخته ام ، بداند كه من ابوذرم! شنيدم رسول خدا می‌فرمود : مَثَل اهل بيتِ من ، مَثَل كشتي نوح است ؛ هركه بر آن سوار شود ، نجات می‌يابد و هركه تخلُّف ورزد ، غرق می‌شود .[٢١٦]

از ابوذر نقل شده كه گفت :

اي امّتي كه پس از پيامبر سر در گم شديد! بدانيد كه اگر آن را كه خدا مقدّم داشت ، پيش می‌انداختيد و آن را كه خدا مؤخّر داشت ،

[٢١٦] . مستدرك حاكم ٢: ٣٧٣؛ المعجم الأوسط ٥: ٣٥٥، حديث ٥٥٣٤ -