مجموعِ امام زيد ، قديمي‌ترند . نمونه ملموس آن ، به قرن اول هجري باز می‌گردد و در رساله حقوق و صحيفه سجاديّه نمود يافته است كه ابو حمزه ثُمالي و ديگران ، آن‌ها را تدوين كردند .

اين دو نمونه زنده ، تا به امروز نمايان است .

شايان ذكر است كه مدوّناتِ گران سنگِ امام سجّاد ١ شيوه جديدي را در فرهنگ مُدَوّن مسلمانان ارائه داد و قلمروي را گشود كه پيوسته ميراث انديشه مسلمانان را افزون ساخت .

«دعا» و «حقوق» از مهم ترين و ريشه دارترين مايه‌های فرهنگي مسلمانان است . امام سجّاد ١ پرداختن به اين دو را ـ در عصر خود ـ ضروري يافت ؛ چراكه اخلاق اسلامي و حقوق فردي و اجتماعي در دورانِ يزيد و پس از آن ، در آستانه نابودي قرار گر فت . تدوين اين دو رساله امام ١ به منزله تدوين بيماری‌های اين مرحله از تاريخ و راه‌های علاجِ آن است ، و سندي تاريخي براي مرحله‌ای مهم از تعاليم اسلامي و علمِ تازه‌ای ـ از علوم اسلامي ـ به شمار می‌آيد .

و اين امر بر توثيق مُدَوَّنات امام زيد بن علي (اگر انتساب به او درست باشد) و امام محمّد باقر ١ می‌افزايد ؛ زيرا در موارد بسياري نقل می‌كنند كه از پدرشان و از اجدادشان روايت شده است .

ابن صفوان ذكر می‌كند كه :

زيد ، كتابي در «القلّة والجماعة» داشت كه آن را در احتجاج با دشمنان به كار می‌گرفت و به آن پناه می‌آورد .[٤٥٧]

[٤٥٧] . التحف شرح الزُلَف (سيّد مجدالدين مؤيّدي): ٣٠؛ ثورة زيد بن علي (ناجي حسن): ٣٥ -