منع تدوين حديث - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٤٠٠
حديث «عشره مبشّره» (ده نفري كه وعده بهشت به آنها داده شد) به كار گرفت تا اينكه اعتراضاتِ مسلمانان را از خود دور سازد .
اين كار ، هيچ سودي نبخشيد ، ليكن پس از آن ، شتابان به خدمت گرفته شد و در عقائد و فقه مسلمانان تأثير گذاشت .
١٢ - اختصاص مُدَوَّنات ـ كه با تأخير زماني نگارش يافت ـ به بخش بزرگي از آراي سردمداران مكتبِ اجتهاد (و به ويژه تمركز فراوان بر تدوين سيره ابوبكر و عمر) به آراي آن دو ، امتياز خاصي بخشيد و برتری آنها را بر آراي ديگران نماياند .
و با اين کار ، يعني حصر اجتهاد در ابوبكر و عمر ، گرچه حصر كامل درهم شكسته شد جز اينكه در پرتو اين كار ، هالهای از قداست و اولويّت ، سيره ابوبكر و عمر را در بر گرفت .
١٣ - معطوف ساختن نگاهها به فقه مخالفانِ تدوين و تعبُّد و از صحنه راندن فقه مُدوِّنان متعبّد به سنّت پیامبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم و تقويتِ جايگاه قُرَشيان و صحابيان متأخّر ـ كساني كه جزو برگزيدگان صحابه نبودند ـ و واگذاري مسئوليتها و پُستهای مهم سياسي و قانون گذاری به آنان .
١٤ - دور نگه داشتن امّت از اهل تدوين و مُدَوَّنات ، كه اهل بيت علیهم السلام و مُدَوَّنات آنان ، سرآمدِ اين قافله به شمار میآمد .
در اين محور ، چند گام اساسي برداشته شد :
الف) پذيراندنِ اين نظريه كه نبايد نبوّت و خلافت ـ با هم ـ در بني