را كه خيري در حقّشان گمان می‌رود از مثل اين نسبت‌ها كه به بزرگانِ مقدّس اين امّت داده‌اند) لازم می‌آيد كه فاعلِ آن ، ملعون به لعنت خدا باشد ، خداي متعال می‌فرمايد :

﴿إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللاَّعِنُونَ﴾ ؛[١٧١]

كساني دلايل روشنگر و هدايتي را كه نازل كرديم (بعد از آنكه آن را در كتاب‌های آسماني تبيين كرديم) كتمان می‌كنند . اين گونه كسان را خدا لعنت می‌كند و همه لعن كنندگان نفرينشان می‌كنند .

مي‌گوييم : خدا لعنت كند هركسي را كه از خدا و رسول علمي را بداند و آن را از مردم كتمان سازد (هركه باشد) و هركه اين را به صحابه نسبت دهد ، بدعت در دين و شريعتْ فريبي را به آنان نسبت می‌دهد ، كه از كفر شديدتر است .

من با اين سخن (در مجلس قاضي عبدالرَّحمان بن احمد بن بشر و در انجمني بزرگ از فقهاي مالكي) با ليث بن حرفش عبدي مناظره كردم ، هيچ يك از آن‌ها در رد سخنم پاسخی ندادند ، بلكه همه خاموش ماندند مگر اندكي از آن‌ها كه قول مرا تصديق كردند ؛ چراكه من به ليث گفتم :

به مالك نسبتي دادي كه اگر درست باشد او فاسق ترين مردمان خواهد بود ؛ زيرا توصيف كردي كه روايات مشکل دار و متروك و منسوخ خود را براي مردم بيان داشت ، و روايات مورد عمل و سالم و

[١٧١] . سوره بقره (٢) آیه ١٥٩ -