شايان ذكر است كه عُمَر ، عبدالرحمان بن عوف را در ضمن شش نفر اصحاب شورا قرار داد ، در حالي كه می‌دانست شايسته‌تر از او آنجا هست . بخاري به سندش از ابن شهاب ، از عُبَيدالله بن عبدالله بن عُتْبَة بن مسعود ، از ابن عبّاس نقل می‌كند كه گفت :

من قرآن را براي مرداني از مهاجران قرائت می‌كردم ، يكي از آن‌ها عبدالرَّحمان بن عوف بود .[٣٠٣]

در تاريخ دمشق به اسناد از مالك بن انس ، از زُهْري ، از عبيدالله بن عبدالله بن عُتْبَة بن مسعود آمده است :

عبدالله بن عبّاس به وي خبر داد كه وي در خلافت عمر ، براي عبدالرَّحمان قرآن را قرائت می‌كرد .[٣٠٤]

در ذخائر العقبي به نقل از ابن عبّاس آمده است كه گفت :

من براي مرداني از مهاجران قرآن می‌خواندم ، يكي از آن‌ها عبدالرَّحمان بن عوف بود . از ابو رافع روايت شده كه گفت : ابن عبّاس چنان همدم عُمَر بود كه از اهل او به شمار می‌رفت ، وي

[٣٠٢] . تاريخ طبري ٥: ٣٨؛ الكامل في التاريخ ٣: ٣٧ -

[٣٠٣] . صحيح بخاري ٨: ١٥٢ -

[٣٠٤] . تاريخ مدينه دمشق ٣٠: ٢٨٠ -