به اين ترتيب ، منع تدوين از قلمرو خاص بيرون می‌آيد و بسي فراتر است از آنچه درباره‌اش گفته‌اند ، و حاكي از آن است كه تنها به امر خلافت و امامت مربوط ، نمی‌شد .

ﮪ) مشهور است كه عُمَر فضائل حضرت علی علیه‌السلام و اهل بيت علیهم السلام را بر زبان می‌آورد ، ليكن از تفسير آن‌ها بيم داشت . سپس براي دور ساختن اهل بيت از خلافت به اين توجيه دست يازيد كه قريش اجتماع نبوّت و خلافت را در يك خاندان خوش ندارند .

پيداست كه پس از قبضه خلافت ، ذکر احاديث فضائل حضرت علی علیه‌السلام آسيبي را كه نشرِ فقهِ فضائل و نصوص پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم [بر نگرش عمر] وارد می‌ساخت ، در بر نداشت ؛ زيرا اين فقه ، مخالفتِ اجتهادات عمر را با قرآن و سنّت می‌نماياند و در نتيجه ، به نقض امور عمر و شورش مسلمانان بر وي می‌انجاميد . تضعيف در كيان دولت از همين مجرا عملي بود .

آري ، عُمَر بعد از قبضه خلافت ، شرح و تفصيل و تفسير فضائل حضرت علی علیه‌السلام و اهل بيت علیهم السلام را خوش نداشت ؛ زيرا انتشار و شيوع آن‌ها ، موقعيت خليفه را می‌لرزاند و مسند رهبري‌اش را فرو می‌پاشاند ، و موضع طرف داران اهل بيت را قوي می‌ساخت و كشف می‌كرد كه خلافتِ شرعي ، حقِ خاندان پيامبر است .

همچنين منع عُمَر از تدوين در آن پنجشنبه شوم ، ناظر به همين معناست . افزون بر اين ، سببي مهم در كنار مشكلي به شمار می‌رود كه عمر در مقام فتوا با آن رو به رو شد و او را به سياستِ منع عام از تدوين واداشت تا از پيامدهاي ناگوارِ سياسي و فقهي در امان بماند .

دور ساختن امام علی علیه‌السلام از امامتِ فقهي و سياسي از اهدافِ اساسي در