منع تدوين حديث - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ١٩٤

آيا مردم بر آنچه كه خدا از فضل خويش به آنان داد ، حسادت می‌ورزند؟! ما به آل ابراهيم ، كتاب و حكمت داديم ، و فرمانروايي بزرگي را در اختيارشان نهاديم .

امام علی علیه‌السلام می‌فرمايد :

والله ، ما تَنْقِمُ منّا قُرَيش إلّا أَنَّ اللهَ اخْتارَنا عَلَيهم ؛ فَأَدْخَلْناهُم في حَيِّزِنا ؛[٢٩٦]

انتقام قريش از ما بدان جهت است كه خدا ما را بر آن‌ها برگزيد! ما آن‌ها را در زمره خودمان درآورديم .

پيش از اين ، نامه معاويه به محمّد بن ابي بكر گذشت كه نوشت :

پدرت و عُمَر ، اولين كساني بودند كه حقّ علي را رُبودند و با امر پيامبر مخالفت ورزيدند ، و در اين كار با هم متحد و همسو شدند .[٢٩٧] 

باري ، بلاي اثر پذيري از انگيزه‌های سياسي و مواضع حكومتي دامن گيرِ فقه شد ، و احكام ديني واقعي ، به جهت زمينه‌های ويژه‌ای كه صاحبان سلطه و خلفاي اهلِ رأي ديکته می‌كردند ، ناشناخته ماند .

در اينجا سخني را از كتاب الاعتصام می‌آوريم كه ابن العربي آن را نقل می‌كند و از آنچه گفتيم پرده برمي دارد ، ابن العربي می‌گويد :

شيخ ما ـ ابوبكر فهري ـ هنگام ركوع و آن گاه كه سر از آن برمي افراشت ، دست هايش را بلند می‌كرد (مذهب مالك و شافعي

[٢٩٦] . نهج البلاغه، ضمن خطبه ٣٣ -

[٢٩٧] . مروج الذهب ٢: ٦٠؛ جمهرة رسائل العرب ١: ٤٧٧؛ شرح نهج البلاغه ٣: ١٩٠ -