خَلَفِ اين اُمّت به كجا پناه می‌برند؟ اَعلامِ اين ملّت از ميان رفت و اُمّت دچار تفرقه و اختلاف شد ، بعضي بعض ديگر را تكفير می‌كنند ، در حالي كه خدا می‌فرمايد :

وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ ؛[١٣١]

چونان كساني نباشيد كه پس از آمدنِ دلايلِ روشن ، در وادي تفرقه و اختلاف افتادند .

كيست كه بر ابلاغِ حجّت و تأويل حكم ، كانون رجوع باشد مگر همتايانِ كتاب و فرزندان ائمّه هدي و چراغ‌های فروزانِ شب‌های تار ؛ كساني كه خدا بر بندگانش به آنان احتجاج كرد و خلق را رها و بي حجّت وانگذاشت؟!

آيا می‌توان يافت و شناخت كه آنان در غير شاخه‌های شجره مباركه و بقاياي برگزيدگاني باشند كه خدا پليدي را از آنان زدود و پاك و پاكيزه‌شان كرد ، و از آفت‌ها آن‌ها را مصون داشت و مودّتشان را در قرآن واجب ساخت ؟![١٣٢]

به اين ترتيب ، روشن شد كه قصدِ رسول خدا از تأكيد بر عترت ، اين است كه مردم در مسائل اعتقادي و فقهي و در ديگر عرصه‌های حيات ، به آنان رجوع كنند ؛ زيرا آل پيامبر و ذريّه او به سنّتِ آن حضرت آگاهند . پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم از عاقبتِ امّت و انحراف آن‌ها از طريق و سنّتش بيم داشت ؛ چراكه خلافت و پيامدهاي

[١٣١] . سوره آل عمران (٣) آیه ١٠٥ -

[١٣٢] . جامع احاديث الشيعه ١: ٨٤ (به نقل از صواعق، ص١٥٠) در چاپ جديد صواعق (جلد ٢، ص٤٤٤) به جاي «اِلا أعدال الكتاب»، «إلي أهل الكتاب» آمده است .