در نقل ديگر آمده است : «و حديث عُمَر»[٦١] ، و در نقل سومي هست كه ابن عبدالعزيز خواست احاديثي كه نزد عَمْرَه (دختر عبدالرحمان) و قاسم بن محمّد وجود دارد برايش نوشته شود ، او نيز اين كار را كرد .[٦٢]

در كتاب حلية الأولياء به نقل از حاطب بن خلايف بُرجُمي آمده است :

عمر بن عبدالعزيز در خطبه‌اش گفت : آنچه را رسول خدا و دو صاحب او [ابوبكر و عمر] سنّت كرده‌اند ، دين ماست كه به آن پاي بنديم ، وسنّت ديگران را وامي‌نهیم .[٦٣]

در تقييد العلم می‌خوانيم :

عمر بن عبدالعزيز به [والي[ مدينه نامه نوشت (و در نقل عفّان آمده كه براي اهل مدينه نوشت) كه : احاديثِ رسول خدا را بجویید و بنويسيد ، چراكه می‌ترسم ]از ميان بروند] .

در نقل عفّان آمده است : بيم دارم كه علم و عالمان از بين بروند .[٦٤]

در يكي از نامه‌های ابن عبدالعزيز به بعضي از كارگزارانش آمده است :

سنّت را كسي بنيان نهاد كه می‌دانست در خلافِ آن خطا و لغزش و حماقت و درنگ‌های نابجاست . آنچه را سلف صالح برگزيده‌اند ، بپسند! آنان با آگاهي اين كار را انجام دادند ، وبا بينش تمام ، به

[٦١] . سنن دارمي ١: ١٣٧، حديث ٤٨٧ -

[٦٢] . طبقات ابن سعد ٢: ٣٨٧؛ الجرح والتعديل ١: ٢١ (و جلد ٩، ص٣٣٧) (متن از اين مأخذ است)؛ تهذيب الكمال ٣٣: ١٤٠ -

[٦٣] . حلية الأولياء ٥: ٢٩٨؛ تاريخ دمشق ١١: ٣٨٥؛ تاريخ الخلفاء ١: ٢٤١ -

[٦٤] . تقييد العلم: ١٠٦ -